่างงุนงง
“พวกเราแม่ลูกได้มาพบกันอีกครั้งต้องขอบคุณผู้มีพระคุณ” นางได้ยินฮูหยินสามพูดกับคุณหนูเจ็ด
คุณหนูเจ็ดตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วโค้งกายไหว้นาง “ท่านมีพระคุณยิ่งใหญ่นัก ข้าจะไม่ลืมไปตลอดชีวิตหวังว่าจะได้ตอบแทนคุณท่านในชาติหน้า”
หมิงเวยยิ้มอย่างยากลำบาก “ข้ายึดเอาร่างกายของท่านมา เป็นข้าต่างหากที่เป็นหนี้ท่าน เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก”
นางรวบรวมความกล้ามองฮูหยินสาม แววตาของนางยังคงเหมือนดั่งที่เคยเห็นเช่นวันก่อนๆ ดวงตาของนางอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก แต่ตอนนี้คนที่นางมองนั้นเป็นคุณหนูเจ็ดไม่ใช่นาง
หมิงเวยรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาควรจะเป็นก็แค่…
นางหลุบตาลงแล้วพูดเบาๆ “พวกท่านแม่ลูกได้พบกันแล้ว เพราะฉะนั้นปล่อยวางเรื่องราวในใจแล้วไปเกิดใหม่เสียเถอะ”
คุณหนูเจ็ดรีบถาม “หากไปเกิดใหม่พวกเราแม่ลูกจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่”
หมิงเวยตอบ “หากพวกท่านอยากอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องยาก ข้าจะร่ายคาถาให้พวกท่านเกี่ยวพันกันเพื่อที่จะได้พบกันในชาติหน้า”
คุณหนูเจ็ดดีใจมาก “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยยกมุมปาก “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก นี่เป็นชะตากรรมระหว่างข้ากับท่าน” แล้วนางก็หันไปย่อกายทำความเคารพฮูหยินสาม “หลายวันที่ผ่านมานี้ ขอบพระคุณฮูหยินที่ดูแลเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามมองนางแล้วถอนหายใจเบาๆ “เสี่ยวชี เจ้าเรียกข้าว่าท่านแม่ได้หรือไม่” หมิงเวยชะงักแล้วเงยหน้ามองนาง
เป็นเรื่องจริงค
