ไหว้อยู่ตลอด ฮูหยินจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ญาติขาดมิตรได้อย่างไร”
หมิงเวยหัวเราะ “ก็จริง”
ในเมื่อแม่นมถงไม่ขัดข้องผ่านไปสักสองวันค่อยจัดการเผาศพฮูหยินสาม ถึงเวลานั้นก็นำเถ้ากระดูกของนางกลับไปยังเมืองหลวงด้วยกัน
ในขณะที่คุยกันก็มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า “คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ พี่ตัวฝูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยดีใจมากวันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ หลังจากไม่ได้สติไปหลายวัน ใบหน้าของตัวฝูซีดเซียวเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นหมิงเวยมาหานางจึงคิดจะลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ถูกห้ามไว้
“อย่าขยับ” หมิงเวยจับชีพจรนางเปิดเนตรเพื่อดูสภาพดวงวิญญาณของนาง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาจึงปลดด้ายแดงออกจากตัวของนาง
“เอาล่ะ ตัวฝูเจ้าไม่เป็นอะไรแล้วหลับไปหลายวันเช่นนี้คงหิวมากเลยใช่หรือไม่ รีบไปนำข้าวต้มที่ครัวมาให้นางเร็วเข้า”
สาวใช้ที่ดูแลตัวฝูรับคำและรีบเดินออกไป ซู่เจี๋ยกับปิงซินรีบเดินเข้ามาหาแล้วถามนู่นถามนี่ ตัวฝูตอบพวกนางทีละคำถาม
หลังจากคุยกันไปสักพักพวกนางก็มองดูตัวฝูทานข้าวต้ม แล้วหมิงเวยก็บอกให้พวกนางออกไปก่อน เมื่อภายในห้องเหลือเพียงบ่าวและนายสองคน ตัวฝูก็รีบพูดออกไปว่า “คุณหนู บ่าว บ่าวรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยตบมือนางเบาๆ “ไม่เป็นอะไร เจ้าค่อยๆ พูด”
ตัวฝูดูกระวนกระวายใจมาก “บ่าวรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนอื่น มักจะจดจำสิ่งที่ตนเองไม่เคยประสบมาก่อนแล้วก็…” นางยื่นมืออ
