แต่คุณหนูหายจากอาการป่วยก็แตกต่างไปจากเมื่อก่อน นอกจากนี้สิ่งต่างๆ ที่คุณหนูทำก่อนหน้านี้ก็ไม่คิดที่จะปิดบังตัวฝูเลยตัวฝูจึงค่อยๆ เข้าใจ
ผ่านไปสักพักตัวฝูถึงถามออกไป “คุณหนูสบายดีไหมเจ้าคะ”
หมิงเวยพยักหน้า “นางสบายดีมากข้าพบดวงวิญญาณที่หายไปของนางแล้ว ชาติหน้านางจะไม่กลายเป็นคนโง่เขลาอีกต่อไป”
“ดีจังเลย!” ตัวฝูลุกขึ้นคุกเข่าให้นาง “ขอบคุณในความกรุณาของท่านมากเจ้าค่ะ”
หมิงเวยประคองนางให้ลุกขึ้น “เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก นี่เป็นกรรมที่ข้าติดหนี้นาง ข้าใช้ร่างของนางทั้งที่จริงแล้วควรจะคืนให้แก่นางด้วยซ้ำ”
ตัวฝูเช็ดน้ำตา “บ่าวไม่ได้หลับอย่างสงบมาหลายวันแล้ว กังวลว่าจะไม่มีผู้ใดดูแลคุณหนู มีหลายเรื่องที่คุณหนูยังไม่เข้าใจ หากถูกวิญญาณเร่ร่อนรังแก ผู้ใดจะออกโรงช่วยนางได้…”
หมิงเวยโอบกอดนางเบาๆ “เด็กดี เจ้าไปพบนางสักหน่อยเถอะ พวกเจ้านายบ่าวผูกพันกันมาสิบปีถือว่าไปพบกันเป็นครั้งสุดท้าย”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูคิดแล้วถามออกไป “คุณหนูไม่โง่เขลาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ นางจะได้ไปเกิดในครอบครัวที่ดีในชาติหน้าใช่หรือไม่เจ้าคะ บ่าวยังสามารถพบนางได้หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยตอบ “ข้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยให้นางได้พบเจอครอบครัวที่ดี แต่หลังจากที่นางได้ไปเกิดใหม่นางจะเป็นคนใหม่ การตัดขาดกับคนในชาติก่อนจะเป็นการดีที่สุด วิธีนี้จะไม่ก่อให้เกิดกรรมและไม่เกี่ยวข้องกันมากเกินไป”
ตัวฝูพยักหน้า “หากคุณหนูว่าเช่
