นายท่านสามจำคืนนั้นได้ เปลือกตาขวาของเขายังคงกระตุกตลอดเวลา รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตนเองมากเป็นเพราะเขาเชื่อฟังสัญชาตญาณของตนเองทำให้เขาถอนตัวจากคดีของหลิ่วหยางจวิ้นอ๋องได้ทันเวลา
ตอนนี้สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลังจากคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ตัดสินใจไปที่สวนอวี๋ฟางเพื่อไปเอาของสิ่งนั้นคืนมา ตอนนั้นเขามอบของสิ่งนั้นให้ภรรยาของตน เพราะเขารู้สึกว่าเก็บไว้กับตัวจะไม่ปลอดภัยจึงให้นางนำมันกลับมาที่ตงหนิงจะดีกว่า
ไม่มีผู้ใดคิดเลยว่าปิ่นทองที่อยู่กับนางนั้นซ่อนความลับบางอย่างที่สำคัญมากเอาไว้ ซึ่งแม้แต่ตัวนางเองก็ไม่มีทางรู้ เขาเข้ามาในสวนอวี๋ฟางและพบว่าไฟที่ห้องหลิวจิ่งเปิดอยู่ เขารู้สึกแปลกใจจึงเดินเข้าไป
“นั่นใคร” เขาเห็นภรรยาของตนคุกเข่าอยู่หน้ารูปปั้นเสวียนหนี่เหนียงเหนียง เมื่อรู้สึกว่ามีคนเข้ามาในนี้ก็ตกใจ เมื่อหันไปเห็นใบหน้าของเขานางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“น้องสี่” นางแปลกใจมาก “ดึกเพียงนี้แล้วท่านมาที่นี่ทำไมหรือ” ราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางดูไม่สบายใจและมองเขาอยู่หลายครั้ง
นายท่านสามไม่ต้องเดาก็รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ ห้องหลิวจิ่งเป็นสถานที่ที่นางพบปะส่วนตัวกับน้องหกกับพี่สองจึงเป็นเรื่องแปลกที่เขาโผล่มากลางดึกเช่นนี้
น้องสี่เป็นคนที่เคร่งครัดในกฎเกณฑ์มาโดยตลอด แต่…นางไม่ได้ไปที่สวนซิ่นหรอกหรือ
“ข้าแปลกใจที่เมื่อครู่เห็นเกี้ยวออกมาจากสวนจึงเข
