้ามาดู” เขาพูดเช่นนั้นพร้อมกับจ้องมองที่สีหน้าของนาง
นางเริ่มประหม่า แต่ยังฝืนยิ้มออกไป “น้องสี่ตาลายไปหรือเปล่า ดึกเพียงนี้แล้วจะมีเกี้ยวออกจากสวนได้อย่างไรกัน มันน่ากลัวเกินไป”
แน่นอนว่าต้องเกิดปัญหาใดเป็นแน่ พี่สองบอกกับเขาว่าได้ส่งคนออกไปแล้ว แต่ตอนนี้นางยังคงอยู่ที่นี่แล้วคนที่ส่งออกไปคือผู้ใดกัน
นายท่านสามรู้สึก ‘เอะใจ’ เขารีบหมุนตัวเดินจากไปต้องเป็นเด็กคนนั้นแน่ๆ เรื่องนี้เห็นท่าไม่ดีแล้ว เด็กคนนั้นออกไปได้สักพัก หากคิดจะไปตามกลับมาในตอนนี้ก็คงไม่ทัน ในเมื่อตามกลับมาไม่ได้ก็ต้องคิดหาทางฆ่าปิดปากซะ!
“น้องสี่!” เหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบเข้ามาห้ามเขา “ท่านจะไปที่ใดหรือ”
เขาอยากจะไล่นางออกไป แต่นางกลับจับเขาไว้แน่นและพัดในแขนเสื้อของเขาก็หลุดออกมา
เมื่อเห็นพัดเล่มนั้น นางก็ตกตะลึง!
พัดเล่มนั้นเป็นพัดที่นางเป็นคนเลือก เขาใช้มันมาตลอดหลายปีไม่เคยทิ้ง ไม่อยากทิ้งมันไปในช่วงเวลาที่เกือบตาย
นางหยิบพัดขึ้นมาแล้วเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ นางเพ่งมองไปที่คิ้วของเขา
ต่อให้เหมือนกันแค่ไหน แต่เขากับน้องสี่ก็มีความต่างกันอยู่เล็กน้อย
เมื่อก่อนนางดูไม่ออกเป็นเพราะสถานะน้องสามีกับพี่สะใภ้ทำให้นางไม่สามารถมองน้องสามีอย่างละเอียดได้ว่าเขาเป็นเช่นไร
ตอนนี้นางดูออกแล้ว “ท่านพี่” เสียงของนางสั่น อีกทั้งมือของนางยังสั่นอย่างรุนแรง “เป็นท่านใช่หรือไม่”
แน่นอนว่าเขาปฏิเสธ “พ
