ลังรัดรอบคอนางไว้แน่น
ดวงตาของนางเบิกกว้างและน้ำตาที่กลั่นตัวอยู่ในเบ้าตาของนางค่อยๆ ไหลลงมา
……………
หญิงสาวที่เหลือเพียงดวงวิญญาณยังคงงดงามจนน่าตกใจ
แม้จะอยู่ในสภาพวิญญาณเร่ร่อนทำให้นางมีกลิ่นอายที่ลึกลับมากขึ้น ดูตัดขาดทางโลกยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
นายท่านสามสบตากับนางแล้วเบนหน้าไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว แต่นางแค่มองเขาเงียบๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างในคืนนั้นอีกแล้ว
นายท่านสามรู้สึกว่านางค่อยๆ ลอยอยู่ตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกมาทาบเบาๆ ที่ใบหน้าของตน ความหนาวเย็นนั่นไหลซึมไปทั่วร่างกาย
“เป็นท่านจริงๆ ด้วย” นางพูดเสียงเรียบ “ข้ารู้ว่าข้ามองไม่ผิด” นายท่านสามบังคับตนเองให้เงยหน้าขึ้น ก็แค่วิญญาณเร่ร่อนเขาจะกลัวนางทำไมกัน
มืออันเย็นเฉียบค่อยๆ ลูบใบหน้าของเขา นางถอนหายใจและถอนมือกลับไป
“ท่านคิดอะไรอยู่” เขาถามนางอย่างเย็นชา
แววตาของฮูหยินสามดูประหลาดใจและในที่สุดนางก็ยิ้มออกมา “ข้าตายไปแล้วยังจะคิดอะไรได้อีก ก็แค่ไม่คิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่กับคำหลอกลวงมาโดยตลอด พอมองย้อนกลับไปมันน่าร้องไห้จริงๆ”
การพบกันครั้งแรกของพวกเขาเป็นเรื่องโกหก คนที่นางพบก่อนคือนายท่านสี่ แต่กลับคิดมาตลอดว่าเป็นนายท่านสาม
เป็นสามีภรรยากันมาแปดปี รักใคร่ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ผลลัพธ์กลายเป็นว่าสามีที่สมบูรณ์แบบในสายตาของนาง ลับหลังกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
โลกทั้งใบของนางพังทลายไปหมด
นายท่านสามพยายามสงบสติอารมณ์และพูดด้วยน้
