จนกระทั่งตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าถึงได้รู้ว่าที่หมิงเวยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ว่าสิ่งที่นางต้องเผชิญต่อไปนี้อาจโหดร้ายไปบ้างหมายถึงอะไร
นางต้องเห็นลูกของตนเองตายต่อหน้าต่อตา!
นี่เป็นผลกรรมที่นางต้องได้รับในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด!
“ลูกหก ลูกของข้า! แม่ขอโทษเจ้า แม่สอนเจ้าไม่ดีเอง…” หมิงเวยไม่แม้แต่จะมองหน้าพวกนาง แต่หลุบตามองนายท่านสองแทน
“ท่านลุงสอง ท่านอาหกเป็นสัตว์ร้ายโดยสมบูรณ์ เลวทั้งภายในและต่อหน้า แล้วท่านล่ะ”
นายท่านสองส่งเสียงในลำคอและพูดเสียงต่ำ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ฆ่าข้าเลยสิ!”
หมิงเวยหัวเราะ “ฆ่าท่านงั้นหรือ ง่ายเกินไปหรือเปล่า! ท่านสมควรได้รับรางวัลจากข้าเสียก่อนสิ!”
เมื่อเห็นสายตาที่มองด้วยความอาฆาตแค้นของนายท่านสอง หมิงเวยก็ถอนหายใจ “ท่านลุงสอง หลานเห็นใจท่านจริงๆ การที่ท่านตกลงมาอยู่จุดๆ นี้ได้ ท่านลุงเกลียดหลาน แต่ไม่คิดจะเกลียดน้องสามของท่านเลยใช่หรือไม่”
นายท่านสองจ้องมองนางด้วยดวงตาแดงก่ำ
หมิงเวยยังคงยิ้ม “อย่ามองหลานเช่นนั้น อันที่จริงคนที่ท่านควรเกลียดมากที่สุดไม่ใช่หลาน ต่อให้ไม่มีหลานไม่ช้าก็เร็วท่านก็ต้องตกลงมาเป็นดั่งเช่นวันนี้อยู่ดี”
นายท่านสองหัวเราะเสียงเย็น “ชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นโจร เจ้าชนะจะพูดอย่างไรก็ได้”
หมิงเวยยิ้มเยาะ “พวกท่านมันโง่กันทั้งตระกูล! ถูกนายท่านสามหลอกจนหัวหมุน คิดว่าตระกูลหมิงจะสามารถผงาดขึ้นมา และกอบกู้ศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษกลับคืนมาได้งั้นหรือ น่าขั
