เถอะ! ตอนนี้เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ เขาได้รับผลกรรมไปแล้ว!” พูดไปก็นึกขึ้นมาได้
ไม่จำเป็นต้องให้หมิงเวยสั่ง อาหว่านก็รีบก้าวเท้ามายืนอยู่ข้างๆ นาง กดนางให้นั่งลงบนเก้าอี้แล้วหัวเราะ “ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ท่านอายุมากแล้ว นั่งดีๆ เถิดเจ้าค่ะ คงไม่ดีหากต้องทำร้ายท่าน!”
“ปล่อยข้า!”
ฮูหยินผู้เฒ่าอยากผลักนางออก แต่หญิงชราผู้หนึ่งจะมีแรงมากมายเพียงนั้นได้อย่างไร อาหว่านปล่อยให้นางผลัก แต่ตนเองก็ไม่ได้ขยับไปไหน
“ข้าคิดมานานแล้วว่าจะจัดการท่านอย่างไรดี” หมิงเวยพูดช้าๆ “เดิมทีคิดว่า ทำให้ท่านกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ก็เจ็บปวดมากพอแล้ว หลังจากนั้นข้าก็คิดว่าไม่ถูกต้อง สำหรับคนพวกนี้แล้วตายดีมิสู้มีชีวิตที่ยากลำบากซะดีกว่า คนอย่างท่านแม้จะไร้ประโยชน์ แต่ก็สามารถข่มเหงผู้อื่นได้ ไม่แน่ว่าจิตใจที่บิดเบี้ยวอาจกลายเป็นความวิปริตที่น่ารังเกียจ ถ้าเป็นเช่นนั้นการให้ท่านอยู่อย่างไร้ประโยชน์จะมีความหมายอะไร”
นายท่านหกพยายามถอยหลังกลับ ทุกวันนี้เขาอยู่บนเตียงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่ละวันไม่กินก็นอนรูปโฉมเดิมทีที่บึกบึนกล้าหาญค่อยๆ กลายเป็นคนอวบอ้วน รูปลักษณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้ช่างทำให้ดูน่าขันยิ่งนัก
หมิงเวยรู้สึกเศร้าโศกเพราะคนไร้ประโยชน์ผู้นี้ทำให้เกิดความโชคร้ายในชีวิตฮูหยินสาม
“ไม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ!” ความกลัวทำให้นายท่านหกตะโกนออกมา ตอนนี้เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งในสิ่งที่หมิงเวยพูด ตายดีมิสู้มีชีวิตที่ยาก
