รเขาก็ไม่โต้ตอบ
เพราะเขารู้ดีตอนนี้นางเป็นคนมีอำนาจชี้ต้นตายชี้ปลายเป็น ไม่ว่าเขาจะพูดมากแค่ไหนเขาก็ไม่ได้รับความเมตตาอยู่ดีเพราะฉะนั้นไม่พูดจะดีกว่า
หมิงเวยเองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขาคนอย่างนายท่านสามมีหรือจะพ่ายแพ้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ คนที่ต้องสะสางในตอนนี้ไม่ใช่เขารอให้ถึงคราวของเขาก่อน!
หมิงเวยเงยหน้ามองคนอื่น ฮูหยินผู้เฒ่า นายท่านสี่ ฮูหยินสอง ฮูหยินสี่และฮูหยินหก
“ยังมีพวกท่านที่ไม่มีผู้ใดเป็นผู้บริสุทธิ์เลย!”
คนที่โต้เถียงกลับมาคนแรกคือฮูหยินหก นางดูกลัวแต่ก็ไม่ยอมรับ “เกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย นางแอบทำเรื่องลับหลังกับสามีข้า ข้ายังไม่เห็นว่านางเดือดร้อนเลย!”
สิ้นเสียงนั้นก็มีเสียง ‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้น เป็นเสียงกระทบที่ดังชัดเจน ศีรษะของฮูหยินหกหันไปด้านข้าง แก้มของนางบวมแดง นางโดนตบหน้า
นางตกใจแล้วถ่มเลือดออกมา
“เจ้า…” ฮูหยินหกไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น นางมองหมิงเวยด้วยความงุนงงและพูดออกมาไม่เป็นภาษา ตบนี้รวดเร็วฉับพลันมาก ภายในห้องไม่มีใครตอบสนองกลับเลยสักคน
หมิงเวยหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือสีหน้าของนางเย็นชา “ข้าตบแทนท่านแม่ ท่านมันเป็นหญิงโง่! ตัวเองไม่มีปัญญาห้ามสามีแล้วยังผลักความผิดไปให้ผู้อื่นอีก”
ผ่านไปสักพักฮูหยินหกถึงได้มีปฏิกิริยา ปากของนางชาแล้วยังถูกหมิงเวยต่อว่า นางทั้งรู้สึกเจ็บและอับอายจนร้องไห้ออกมา
หมิงเวยกวาดสายตามองแล้วหยุดอยู่ที่นายท่านสี่ นางพ้นคำพูดออก
