ท่านพ่อจะไม่ได้เป็นคนดีเลิศ แต่ก็เป็นคนสุขุมเรียบร้อยมาโดยตลอด…
“ก็แค่สัตว์เดรัจฉานที่สวมหมวกใส่เสื้อผ้า[1]” หมิงเวยพูดอย่างเย็นชา “เขายิ่งกว่าสัตว์ร้ายอย่างท่านอาหกของเจ้าเสียอีก อาหกของเจ้าร้ายเอง แต่เขายิ่งกว่า เพราะเขาเป็นคนส่งท่านแม่ของข้าให้สัตว์ร้ายตัวอื่น!”
หมิงฮ่าวเบิกตากว้างมุมมองทุกอย่างของเขาถูกทำลายไปหมด
เขามองท่านแม่ตนเองราวกับขอความช่วยเหลือ “ท่านแม่ ที่พี่เจ็ดพูดมาจริงหรือไม่ขอรับ”
ฮูหยินสองเงียบไม่พูดอะไร นางทนไม่ได้ที่โลกของบุตรชายได้พังทลายลง แต่สถานการณ์ในตอนนี้นางช่วยอะไรไม่ได้เลย
จนถึงตอนนี้นางได้เข้าใจแล้วเสี่ยวชีเรียกทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อฉีกหน้ากากทุกคน เพื่อให้พวกเขาเผชิญหน้ากับความอัปลักษณ์ที่เปล่าเปลือยนี้
“ผู้ใดกัน” ทางด้านหมิงเฉิงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันเขาพึมพำ “ท่านลุงสองส่งท่านป้าสามไปให้ใครจะเป็นไปได้อย่างไร นี่มัน…”
ไร้ยางอาย
สามคำนี้ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของหมิงเฉิงซึ่งยากที่จะเอ่ยออกมา
“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกท่านไม่คิดหรือว่าทำไมตระกูลหมิงถึงสนิทกับจวิ้นอ๋องมากในช่วงหลายปีนี้” หมิงเวยทำลายความหวังสุดท้ายของเขาอย่างไม่ปราณี
หมิงเฉิงตื่นตระหนก “ไม่ใช่เพราะท่านลุงสามหรอกหรือ”
หมิงเวยยิ้มเย็นแต่ไม่พูดอะไร แม่นมถงที่เล่าเรื่องทุกอย่างให้นางฟังทีหลัง เดิมทีฮูหยินสามคิดว่านายท่านสองลงโทษนายท่านหก เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว ใครจะคิดว่านายท่านสองจะวางยานางแล้วส่งนาง
