หมิงเฉิงยิ้มอย่างขมขื่นหากย้อนกลับไปเมื่อสี่เดือนก่อนได้ เขาก็อยากเรียกสติตนเองเช่นกัน เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตระกูลหมิงเริ่มจากความคิดชั่วร้ายที่แล่นเข้ามาเมื่อสี่เดือนก่อน
เสี่ยวชีตกใจจนล้มป่วย ท่านป้าสามฆ่าตัวตาย จนกระทั่งวันนี้ที่ต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตยึดทรัพย์และประหารทั้งตระกูล แต่ละอย่างที่ถาโถมเข้ามาไม่มีที่ว่างให้หันหลังกลับ
“เฉิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้”
เมื่อได้ยินคำถามของบิดาหมิงเฉิงตอบไปว่า “เพราะลูกคิดไปเองว่าตนเองถูกมากเกินไป”
เขาขยับสายตามองเริ่มจากท่านพ่อ ท่านแม่แล้วเลื่อนหยุดอยู่ตรงคำว่า ‘奠[1]’ ตัวใหญ่บนห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย
“ท่านพ่อ อันที่จริงลูกไม่ได้เพิ่งทราบว่าผู้ใดอยู่ในใจของท่าน”
นายท่านสี่ตกใจ “แต่ท่านพ่อคงจำไม่ได้แล้ว ตอนที่ลูกยังเด็กมีครั้งหนึ่งท่านดื่มเหล้ากลับมาแล้วอยู่ในห้องหนังสือคนเดียว…”
หมิงเฉิงจำได้ตอนนั้นเขาอายุเจ็ดปี ใช่ เป็นปีที่ท่านลุงสาม ‘เสียชีวิต’
เขามักจะไปเล่นที่ห้องหนังสือของบิดาวันนั้นก็เช่นกันแล้วก็เห็นว่าบิดาของตนเองเมามายแล้วร้องไห้ออกมา
เขาร้องไห้แล้วเรียกชื่อหนึ่งออกมา และกล่าวขอโทษซ้ำๆ
เขายังจำได้จนถึงวันนี้ว่าคำนั้นคือคำว่าอาหยู
เขาในตอนนั้นรู้สึกสับสนงุนงง แต่ก็รู้ว่าในหัวใจของบิดามีคนผู้หนึ่งอยู่แล้วคนผู้นั้นน่าจะเป็นผู้หญิง มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของเขา เป็นเรื่องง่ายที่มองเห็นเหตุผลเบื้องหลังพวกนั้น
อย่างเช่นท่
