หมิงเวยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร มองอาหว่านที่พานายท่านหกและฮูหยินหกเข้ามาในห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย นางรู้ว่าเรื่องนี้ให้อาหว่านไปจัดการจึงจะดีที่สุด
“ท่านแม่!”
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินหกก็รีบเข้าไปบ่นว่า “เด็กคนนี้ไร้มารยาทมากเจ้าค่ะ! บุกเข้าไปในเรือนของพวกเราทำร้ายบ่าวบาดเจ็บไปหลายคน แล้วยังบังคับให้พาท่านพี่มาที่นี่อีก ท่านพี่ป่วยเช่นนี้ยังจะมาเคลื่อนย้ายเขาอีก นางต้องการเอาชีวิตของท่านพี่เป็นแน่!”
อาหว่านมองดูพวกเขาอย่างเหยียดหยันแล้วไม่สนใจ นางรายงานกับหมิงเวยไปว่า “คุณหนู บ่าวปฏิบัติภารกิจลุล่วงแล้วเจ้าค่ะ”
หมิงเวยอยากหัวเราะ เด็กคนนี้ต่อหน้านางทำตัวไม่เกรงใจนาง แต่ตอนนี้เพื่อการแสดงแล้วจึงยอมแทนตัวเองว่าบ่าว ในใจคิดเช่นนั้น แต่นางทำได้เพียงทำสีหน้านิ่งสงบ “ทำได้ดีมาก”
ฮูหยินหกโกรธกว่าเดิม “ท่านแม่ ท่านได้ยินหรือไม่ คำพูดนั่นเรียกว่าอะไร! อาตนเองเป็นเช่นนี้ยังพูดออกมาได้ว่าดี!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็โกรธถึงนายท่านหกจะเป็นคนไม่ดี แต่เขาก็เป็นบุตรชายของนาง!
“เสี่ยวชี ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไร แต่หลานทำเกินไปแล้ว! ยังไม่รีบส่งอาหกของหลานกลับไปอีก ที่นี่อากาศเย็นเขาอยู่นานไม่ได้”
หมิงเวยยิ้ม “ต้องขออภัยท่านย่าด้วยเรื่องราวยังไม่ได้แก้ไข ท่านอาหกยังไปไหนไม่ได้เจ้าค่ะ”
“มีเรื่องอะไรค่อยรอวันรุ่งขึ้นค่อยพูดไม่ได้หรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าขึ้นเสียง
หมิงเวยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร นางไม่ต้องการพูดให้เปลืองน้ำลายกับ
