่านสาม แม้จะรู้ว่านายท่านสี่มีพี่น้องฝาแฝดที่โตมาด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงว่าจะเหมือนกันเช่นนี้
ส่วนคนที่เหลือล้วนเป็นผู้ที่เคยพบหน้ากันมาก่อนแล้ว
“น้อง…น้องสาม” ฮูหยินสองพูดด้วยความไม่อยากเชื่อ
หมิงเวยกล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านป้าสอง ท่านคงคิดไม่ถึงว่าคนที่ท่านลุงสองซ่อนไว้ที่เรือนนั้นเป็นเขาเองเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสองกุมขมับนางรู้สึกสับสนไปหมด
ฮูหยินสี่และฮูหยินหกเองก็ตกใจเช่นกัน แม้แต่นายท่านหกที่นอนอยู่บนเปล ก่อนหน้าที่เขาทำตัวเหมือนไร้ชีวิต แต่ตอนนี้ทำสีหน้าสะท้อนใจ
มีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นที่แววตาของนางดูซับซ้อน
หมิงเวยกวาดตามองอย่างเย็นชาแล้วพูดออกมาว่า “เอาล่ะ คนมากันครบแล้ว เริ่มกันเลย”
นางเดินเข้าไปที่หน้าป้ายวิญญาณของท่านแม่ “ท่านแม่! ท่านลืมตามองดูให้ดีนะเจ้าคะ ในที่สุดความยุติธรรมที่ควรมอบให้ท่านก็มาถึงแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมุ่งร้ายทุกคนก็รู้สึกหนาวเหน็บ ในเวลานี้ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นไปอีก
หมิงเวยหันหน้ามาใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มแววตาที่คมกริบราวกับมีดกวาดตามองพวกเขาทีละคน
“เริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ” นางคิด “งั้นเริ่มจากเรื่องผีออกอาละวาดที่สวนอวี๋ฟางก่อนละกันเจ้าค่ะ”
นางหยุดไปพักหนึ่งแล้วเริ่มพูดอย่างช้าๆ “น่าจะฤดูหนาวที่แล้วมีคนสร้างสถานการณ์หนึ่งในสวนอวี๋ฟาง เขาพบซากสัตว์ที่ตายแล้วจำนวนมากที่ถูกฝังอยู่ในสวน จากนั้นจึงซ่อนของเก่าๆ จำนวนหนึ่งเอาไว้ ซ
