างน่ากลัว หลังจากรอสักพักก็มีเสียงจากด้านนอก
“มากันครบแล้วหรือ แสดงว่าข้ามาสายสินะ” ทุกคนหันหน้าไปมองแล้วก็เห็นว่าคุณชายหยางเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
ไม่รอให้พวกเขาพูดอะไร เขาหันกลับไปโบกมือ “นำตัวเข้ามา” แล้วก็เห็นว่าองครักษ์พาคนสองคนเข้ามาในห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย
ทั้งสองคนอยู่ในชุดเครื่องแบบนักโทษ ผมปล่อยสยายลงมาดูกระเซอะกระเซิงมาก พวกเขาถูกองครักษ์ผลักจนล้มลงคุกเข่าในห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย
ผมข้างหนึ่งที่ปล่อยลงมาเปิดออกจนเผยให้เห็นใบหน้า หมิงฮ่าวเห็นแล้วก็อุทานด้วยความตกใจ “ท่านพ่อ!”
ทุกคนตั้งใจมองแล้วก็เห็นว่าเป็นนายท่านสองจริงๆ หมิงฮ่าวอยากเข้าไปหาแต่ก็ถูกองครักษ์ขวางไว้
หยางชูยิ้ม “เขาเป็นนักโทษคดีร้ายแรงแค่ให้พวกท่านได้พบหน้าก็เพียงพอแล้ว!” ทุกคนในตระกูลหมิงมีความคิดที่แตกต่างกันออกไปและอดไม่ได้ที่จะมองไปยังอีกคน
ถ้าคนนี้เป็นนายท่านสองแล้วอีกคนเป็นผู้ใดกัน ดูเหมือนหยางชูจะอ่านใจพวกเขาออกจึงเชยคางเขาขึ้นโดยมีองครักษ์ช่วยดึงเขาขึ้นมาแล้วปัดผมยุ่งๆ ที่ปิดหน้าเขาออก
หมิงฮ่าวเป็นคนแรกที่ดูออกเขาเบิกตากว้างด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ท่าน… ท่านอาสี่”
เขาร้องออกไปเช่นนั้นแล้วหันหน้าไปมองนายท่านสี่
นายท่านสี่ยืนอยู่ตรงนั้นปกติ หมิงฮ่าวมองสลับไปมาอยู่หลายรอบจนสับสน
ทุกคนในห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย คนที่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังนี้ดีจึงไม่พูดอะไร ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรต่างตกใจอย่างหนัก
หมิงฮ่าวไม่เคยพบนายท
