่อยู่ข้างหลังอาหว่านวิ่งเข้ามาคว้าตัวนางเอาไว้ มีชายหนุ่มหลายคนวิ่งเข้ามา ไม่รู้ว่าพวกเขาไปเอาเปลหามมาจากไหน พวกเขาเคลื่อนย้ายนายท่านหกขึ้นไปนอนบนเปลแล้วยกออกไป
“พวกเจ้าจะทำอะไร ปล่อยนะ!”
นางดิ้นรนไปก็ไม่มีประโยชน์มือที่จับนางนั้นไม่ต่างอะไรจากกรงเล็บเหล็ก มีสาวใช้นางหนึ่งกล้าที่จะเดินเข้ามาขวาง แต่สุดท้ายก็ถูกโยนออกไป ท่าทางดุร้ายราวกับเสือกับหมาป่าเช่นนี้ ไม่มีใครสามารถหยุดพวกเขาได้จึงทำได้เพียงแค่เฝ้าดูนายท่านหกและฮูหยินหกถูกพาตัวออกไป
…………
ห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย หมิงเวยยืนอยู่หน้าป้ายวิญญาณ จุดธูป ก้มศีรษะโค้งคำนับสามครั้ง
คนแรกที่มาถึงคือฮูหยินสอง
“เสี่ยวชี…” หมิงเวยปักธูปลงบนกระถางแล้วหมุนตัวกลับมา
“ท่านป้าสอง น้องหก”
นางไม่คิดว่าฮูหยินสองจะพาหมิงฮ่าวมาด้วยจึงถามออกไป “ที่นี่อากาศเย็นมาก น้องหกอยากกลับไปก่อนหรือไม่”
ยังไม่ทันที่ฮูหยินสองจะเปิดปาก หมิงฮ่าวก็ตอบกลับไป “ขอบคุณพี่เจ็ดที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นอะไร” หมิงเวยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้า
ก็ดี…ให้เขาได้รับรู้ความจริงจะได้ไม่ต้องกล่าวโทษคนผิดในอนาคต ผู้ที่มาถึงเป็นคนที่สองคือครอบครัวนายท่านสี่
เมื่อเห็นหมิงเฉิงเดินเข้ามาหมิงเวยจึงยิ้ม “ตอนแรกน้องยังคิดอยู่ว่าให้พี่สี่มาด้วยดีหรือไม่ น้องลังเลจึงไม่ได้ออกคำสั่งไป ไม่คิดว่าพี่สี่จะมาด้วยตนเอง ดีเลยเจ้าค่ะ”
เป็นคำพูดที่ฟังดูแปลกๆ อะไรคือดีเลย หากหมิงเฉิงไม่มาแล้วเป็นอย่างไรไม่รอให
