ินหกยังไม่ยอมให้เข้า
แม้นางจะเป็นคนนุ่มนวล แต่กับสาวใช้นางไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรจึงพูดออกไปตรงๆ ว่า “เสี่ยวชีสับสนอะไรอยู่หรือเปล่า พูดอะไรออกมา! ส่งคนออกไปบอกว่าไม่สะดวก”
ฮูหยินหกทราบดีว่าบาดแผลของนายท่านหกมาได้อย่างไร ปิ่นอันนั้น เป็นปิ่นที่หมิงเวยแทงเขา ปกติแล้วนางไม่กล้าทำอะไรหมิงเวย แต่ตอนนี้ส่งคนมาหานางถึงที่เอง มีอะไรต้องเกรงใจกันอีก สาวใช้ตอบรับแล้วรีบออกไปบอกทันที
ใครจะรู้ว่าผ่านไปไม่นานเสียงอุทานของสาวใช้ดังมาจากข้างนอก “พวกเจ้าจะทำอะไร ฮูหยินบอกให้พวกท่านออกไป!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ไม่อนุญาตให้เข้าไปด้านใน!”
ฮูหยินหกตกใจเกิดอะไรขึ้นมีการลงไม้ลงมือกันหรือ พอฮูหยินหกคิดเช่นนั้น ก็เห็นว่าอาหว่านพาคนเข้ามา
นางยิ้มแล้วย่อกายทำความเคารพ “ฮูหยินหก คุณหนูบอกว่าให้ท่านกับนายท่านหกเดินทางไปที่ห้องเซ่นไหว้ผู้ตายด้วยเจ้าค่ะ” นางเน้นเสียงคำท้ายให้หนักขึ้น
ฮูหยินหกโกรธมาก “พวกเจ้ารังแกผู้อื่นมากเกินไปแล้ว! เป็นแค่สาวใช้แต่กล้าบุกเข้ามาในห้องของข้า พวกเจ้านำพวกเขาออกไปโบยเดี๋ยวนี้!”
สาวใช้ที่ดูแข็งแรงกว่าตอบรับ
ผู้ใดจะรู้ว่ายังไม่ทันได้แตะตัวอาหว่าน สาวใช้ที่ไม่อยู่ในสายตาที่อยู่ด้านหลังอาหว่านสามารถเอาชนะพวกนางได้ทั้งหมด
“ฮูหยินหก ขออภัยที่ต้องล่วงเกินแล้ว!”
พูดจบอาหว่านก็ตะโกนสั่ง “พวกเจ้า! พานายท่านหกและฮูหยินหกไปที่ห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย!”
“เจ้าค่ะ!”
ฮูหยินหกตะลึงเมื่อเห็นหญิงสาวสองคนที
