ะเอียด “เสี่ยวชีพูดอย่างนั้นหรือ นางบอกหรือไม่ว่ามีเรื่องอะไรแล้วเรียกผู้ใดไปบ้าง”
สาวใช้ตอบกลับไป “คุณหนูบอกแค่ว่าฮูหยินเรือนพวกเราเป็นคนเชิญมา นอกจากนี้ยังเชิญฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินสอง แล้วก็นายท่านหกกับฮูหยินหกด้วยเจ้าค่ะ”
หมิงเซียงกลัวจนจับแขนเสื้อของพี่ชาย “ฮูหยินอะ อะไรนะ”
สาวใช้พูดย้ำอีกครั้งฮูหยินสี่ตัวสั่นนางรีบหันไปหานายท่านสี่ นายท่านสี่เลิกคิ้ว ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบกลับไป “เข้าใจแล้ว ไว้พวกเราทานข้าวเสร็จจะตามออกไป”
สาวใช้ย่อเข่าแล้วเดินออกไป
พอสาวใช้ออกไปฮูหยินสี่ก็รีบถาม “ท่านพี่ เสี่ยวชีคิดจะทำอะไร อยู่ดีๆ ถึงได้เอาพี่สะใภ้สามมาขู่พวกเรา”
นายท่านสี่เองก็ไม่รู้จึงได้แต่ตอบไปว่า “ไม่ว่านางคิดจะทำอะไร พวกเราต้องไปที่นั่น ภายภาคหน้านางไร้บิดามารดายังต้องการการดูแลจากพวกเราที่เป็นลุงป้าน้าอาทำตามความต้องการของนางสักหน่อยเถอะ”
สามีพูดเช่นนั้นฮูหยินสี่จึงทำได้แค่เห็นด้วย
หมิงเฉิงพูด “ท่านพ่อขอรับ ลูกขอไปด้วย” เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
นายท่านสี่ไม่ปฏิเสธ “ได้”
หมิงเซียงเองก็ตะโกนขึ้น “ลูกไปด้วยเจ้าค่ะ!”
หมิงคุนน้องเล็กสุดเพิ่งจะอ้าปาก แต่ก็เห็นว่าพี่สาวถูกมารดาจ้องมอง “จะไปทำอะไร เจ้าอยู่ที่เรือนดูแลน้อง ไม่อนุญาตให้ออกไปวิ่งเล่น!”
“แต่พี่สี่…”
“พี่สี่ของเจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!”
………..
ทางด้านนายท่านหกนั้นพอทราบว่าสวนอวี๋ฟางส่งคนมา แม้แต่ประตูฮูหย
