“คุณชายสี่!” เด็กรับใช้ในจวนตระกูลหมิงเห็นหมิงเฉิงเดินออกมาจากศาลว่าการก็รีบเข้าไปต้อนรับเขา
ผ่านไปสามวันหมิงเฉิงที่กลับมาเสมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง เขาเป็นพยานบุคคลสำคัญ หลายวันมานี้เขาถูกควบคุมตัวอยู่ในศาลว่าการ ถึงแม้จะได้รับการปฏิบัติดูแลเป็นอย่างดี แต่ก็สูญเสียอิสรภาพ
“ท่านขอรับ” หมิงเฉิงรีบร้องเรียกเจ้าหน้าที่ที่มาส่งเขา “ไม่ทราบว่าท่านพ่อของข้า…”
เจ้าหน้าที่รู้ว่าเบื้องบนให้ความสำคัญกับเขาจึงตอบกลับอย่างใจดีว่า “ใต้เท้าได้สั่งการให้ปล่อยตัวบิดาของท่านกลับจวน บิดาของท่านจะได้รับการปล่อยตัวในไม่ช้าโปรดรอที่นี่สักครู่”
“ขอบคุณท่านมากขอรับ” หมิงเฉิงคารวะ
ผ่านไปไม่นานในที่สุดเขาก็เห็นนายท่านสี่ถูกปล่อยตัวออกมาเช่นกัน
“ท่านพ่อ!” นายท่านสี่ดูซีดเซียวกว่าหมิงเฉิงเล็กน้อย แต่ก็ยังดูมีชีวิตชีวาอยู่
เขาพยักหน้า “กลับกันก่อนเถอะ” สองพ่อลูกขึ้นรถม้าเดินทางกลับไปยังจวนตระกูลหมิง
“ท่านพ่อ!” บนรถม้าสองพ่อลูกเผชิญหน้ากันหมิงเฉิงลังเลที่จะพูด มีหลายเรื่องที่เขาอยากพูดกับนายท่านสี่เพียงแต่พวกเขาสองพ่อลูกไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกัน จึงไม่กล้าเอื้อนเอ่ยออกไปสักที
“อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ เพราะอาจไม่มีโอกาสได้ถามอีกในอนาคต…” ทัศนคติของนายท่านสี่แตกต่างจากในอดีตมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องนี้หรือไม่ถึงได้คิดอะไรมากขึ้น
หมิงเฉิงอ้าปากเขาหลับตาลงแล้วในที่สุดก็พูดออกไปว่า “วันนั้นที่ท่านพ่อทะเลาะกับท่านแม่ ลูกได้
