…” จู่ๆ หมิงเซียงก็ก้าวไปข้างหน้านางจับแขนของหมิงเฉิงแล้วเอนศีรษะพิงไหล่ของเขา “พี่สี่ทำข้ากลัวมาก หลายวันมานี้ข้ากลัวว่าพี่จะถูกตี ท่านแม่ก็กลัว กังวลจนนอนไม่หลับ…”
หมิงเฉิงยิ้มแล้วปลอบใจนาง “ไม่เป็นอะไรแล้ว อย่ากังวลไปเลย เรื่องทั้งหมดผ่านไปแล้ว”
“อืม…” หมิงเซียงเผยรอยยิ้มสดใสออกมา
ภายในห้องนอน นายท่านสี่และฮูหยินสี่อยู่ในบรรยากาศที่แตกต่างออกไป
ก่อนหน้านี้สองสามีภรรยาทะเลาะกันครั้งใหญ่และแยกกันอยู่มาสักพัก เวลานี้ฮูหยินสี่ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี หลังปรนนิบัตินายท่านสี่ที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
ผ่านไปสักพักเป็นนายท่านสี่ที่พูดออกมาก่อน “หลายวันมานี้เหนื่อยมากพอแล้ว นอนพักสักหน่อยเถอะ”
“อืม…” ฮูหยินสี่ตอบรับแล้วเดินไปที่เตียง ทั้งคู่นอนลงแต่กลับไม่มีผู้ใดหลับเลย ฮูหยินสี่ล้มตัวลงนอนในหัวของนางเต็มไปด้วยความคิดเต็มไปหมด และทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากด้านข้าง “ท่านนอนหรือยัง”
นางตกใจแล้วรีบตอบ “ท่านพี่อยากดื่มน้ำหรือ”
กำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกนายท่านสี่ดึงตัวไว้ “ท่านไม่ต้องรีบ ข้าก็แค่…มีเรื่องอยากคุยกับท่าน”
หลังจากทรมานมาหลายวัน ฮูหยินสี่ก็รู้สึกเสียใจภายหลังแล้วในเวลานี้เมื่อเห็นว่าเขาพูดเสียงต่ำเล็กน้อยนางก็รู้สึกใจอ่อน “ท่านพี่พูดมาเถิด”
นายท่านสี่ถอนหายใจก่อนพูดว่า “วันนั้นข้าผิดเอง” เขาชะงักแล้วพูดต่อ
“หลายปีที่ผ่านมาข้าผิดเอง ข้าคิดว่าจะเป็นสามีที่
