ง
“เมื่อก่อนลูกคิดถึงแต่ความรู้สึกของท่านแม่ ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของท่านพ่อเลย ลูกขอโทษขอรับ…”
เมื่อเห็นความสำนึกผิดของหมิงเฉิงทำให้นายท่านสี่ตำหนิตนเอง “เป็นเพราะพ่อไม่ดีเองทำให้พวกเจ้าต้องเป็นทุกข์”
………….
เมื่อสองพ่อลูกกลับมาถึงเรือนก็เข้าไปพบฮูหยินผู้เฒ่าก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นพวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจ นางพูดออกไปไม่กี่คำก็ให้พวกเขารีบกลับไปพักผ่อน
ทั้งสองคนกลับมายังเรือนฝั่งตะวันตก ฮูหยินสี่ก็ได้เตรียมเสื้อผ้าและอาหารไว้ให้แล้ว พวกเขาอาบน้ำก่อนแล้วค่อยรับประทานอาหาร และในที่สุดสองพ่อลูกก็ได้ทานข้าวกันอย่างสบายใจ
หมิงเฉิงเห็นหมิงเซียงมองเขาตาปริบๆ จึงยิ้มออกมาแล้วลูบหัวนาง “พี่สี่บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไร อาเซียงไม่เชื่อหรือ”
หมิงเซียงพยักหน้าและดึงแขนเสื้อของเขา “พี่สี่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ได้ยินว่าการทรมานเพื่อสอบสวนนั้นรุนแรงมาก…”
“วางใจเถอะ พี่ไม่ใช่นักโทษ” หมิงเฉิงพูดอย่างอ่อนโยน “ใต้เท้าเจี่ยงดูแลพวกเราเป็นอย่างดี อยู่ที่ศาลว่าการในฐานะพยาน ตอนนี้คดีได้จัดการเรียบร้อยแล้วจึงให้พวกเรากลับมาได้ น้องดูสิ พี่สี่สบายดีมาก ไม่มีบาดแผลแม้แต่นิดเดียว มีเพียงแค่อาหารที่ศาลว่าการไม่อร่อยหลายวันมานี้เลยไม่ได้กินอิ่มเท่าใดนัก”
หมิงเซียงโดนเขาขำใส่จึงถาม “แล้วพี่สี่จะทานอีกหรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเฉิงลูบท้อง “ไม่ทานแล้ว ทานไปนิดเดียวก็อิ่ม รู้สึกย่อยยาก วันต่อไปคงต้องทานช้าๆ เสียแล้ว”
“อืม
