”
หมิงเฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮูหยินสาม แต่เขาฉลาดพอจึงเดาได้ว่าเรื่องราวภายในที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้มีแค่ถูกท่านอาหกขืนใจ
เวลานี้ท่านพ่อของเขาตัดใจได้แล้วจึงรู้สึกโล่งใจ และพูดเสียงเบา “ท่านพ่อทำเพื่อความผิดชอบชั่วดีและเพื่อศีลธรรม”
คนที่สบายใจไม่ได้มีแค่หมิงเฉิง นายท่านสี่ได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกสบายใจเช่นกัน เขาพูดออกมาว่า “พ่อไม่ได้สูงส่งเช่นเจ้าแค่ไม่อยากโทษตัวเองหรือทรมานใจไปตลอดชีวิต ความรักไม่ใช่เรื่องบังคับกันได้พ่อรู้สึกผิดต่อแม่ของเจ้า ไม่อยากรู้สึกผิดต่อพวกเจ้า พ่อเป็นคนอ่อนแอไร้ความสามารถไม่สามารถเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเจ้าได้ แต่อย่างน้อยพ่อจะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องอับอาย…”
“ท่านพ่อ!” ดวงตาของหมิงเฉิงแดงขึ้น
นายท่านสี่ตบไหล่เขา “เป็นความผิดของพ่อเอง พ่อคิดเสมอว่าการสั่งสอนอย่างเคร่งครัดเป็นเรื่องดีต่อพวกเจ้า แต่กลับละเลยเรื่องอื่นไป พ่อไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม่ของเจ้าเกลียดพ่อแค่ไหน พอคิดดูอีกทีเป็นเพราะพ่อดูแลนางได้ไม่ดีจริงๆ นี่เป็นความผิดที่ไม่สามารถแก้ไขได้…”
หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายไปไม่กี่วันหมิงเฉิงก็ได้เข้าใจหลายๆ อย่าง เขาพูดเบาๆ ว่า “ไม่แปลกใจเลยท่านพ่ออย่างที่ท่านพูดความรักห้ามกันไม่ได้…”
ยามยังเยาว์วัยการเต้นของหัวใจคือแสงจันทร์ในชีวิตของเขา เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเป็นสามีและพ่อของผู้อื่น แต่โชคชะตากลั่นแกล้ง และเป็นโชคร้ายของฮูหยินสามที่ทำให้เขาปล่อยวางไม่ล
