เนื่องจากการนัดหมายของเหลยหง และการให้ร่วมมือของฮูหยินสอง การตรวจค้นตระกูลหมิงจึงจบลงอย่างรวดเร็ว เหล่าเจ้าหน้าที่เดินออกจากจวนตระกูลหมิงพร้อมกล่องใส่หลักฐานและสมุดบัญชี
ฮูหยินสองลากร่างกายที่เหนื่อยล้ากลับไปที่เรือนของตนเองแล้วพบว่าคุณชายหกหมิงฮ่าวกำลังรอตนอยู่
หมิงฮ่าวในวัยสิบสามปีสูงเกือบเท่านางแล้วเขาในเวลานี้ดูสับสนและไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ฮูหยินสองรู้สึกหวั่นในใจ “ลิ่วเอ๋อร์”
“ท่านแม่!” หมิงฮ่าวรีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
“ทานมื้อเย็นหรือยังลูก เหตุใดถึงทำหน้าลำบากใจเช่นนั้น เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ…”
“ท่านแม่ขอรับ!” หมิงฮ่าวพูดขัดจังหวะนาง “เวลาเช่นนี้ลูกจะนอนหลับได้อย่างไร ท่านแม่บอกลูกมาเถิด ท่านพ่อจะไม่กลับมาแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”
ฮูหยินสองฝืนยิ้ม “ลูกพูดอะไรน่ะ เหตุใดท่านพ่อจะไม่…”
“ลูกได้ยินหมดแล้ว!” หมิงฮ่าวตะโกน “เจ้าหน้าที่พวกนั้นมาที่นี่เพื่อตรวจสอบท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ต้องปิดบังลูกหรอก ลูกไม่เด็กแล้ว ลูกมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงนะขอรับ!”
“ลิ่วเอ๋อร์!”
หมิงฮ่าวตระหนักว่าเขาเสียงดังมากเกินไปจึงพยายามสงบสติอารมณ์แล้วลดเสียงลง “ลูกขอโทษขอรับท่านแม่ ลูกแค่ใจร้อนไปหน่อย เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ท่านพ่อ ท่านอาสี่กับพี่สี่ก็ไม่อยู่ ลูกเป็นชายที่โตสุดในเรือนนี้ ท่านแม่ ลูกไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ แล้วมีเรื่องอะไรแบ่งปันกับลูกได้หรือไม่ขอรับ”
พอได้ยินคำพูดนี้ฮูหยินสองก็ตระหนักได้ว่าเด็กน้อยในส
