หมิงเวยมองอย่างละเอียด แผนผังของเรือนนั้นธรรมดาไม่ได้โดดเด่นอะไร มีโถงเล็กๆ ตรงกลาง ห้องนอนด้านขวา ห้องหนังสือด้านซ้าย
ในโถงเล็กมีกระดานหมากรุก และชุดน้ำชาวางอยู่ ในห้องนอนไม่มีอะไรเลยนอกจากตู้เสื้อผ้าและเตียง ในห้องหนังสือมีหนังสือมากมายทั้งบันทึกประวัติศาสตร์ หนังสือกวี บันทึกการเดินทาง
น่าเสียดายไม่พบกระดาษแม้แต่แผ่นเดียว บนโต๊ะมีพู่กัน แท่งหมึก กระดาษและที่ฝนหมึก เป็นไปไม่ได้ที่เวลาสิบปีมานี้นายท่านสามจะไม่เขียนอะไรเลยแม้แต่ตัวเดียวเห็นได้ชัดว่าเขาวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว
มีห้องลับอยู่ใต้ห้องหนังสือ หมิงเวยเดินลงบันไดหินแคบๆ
“มีเพียงของใช้จิปาถะบางอย่างเท่านั้นขอรับ” เหลยหงพูดกับนาง “ท่านลองดูว่าของพวกนี้มีประโยชน์หรือไม่”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปดู
“ของพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นของใช้สำหรับฝึกวิชา” ไม่นานนางก็ผิดหวัง “ดูเหมือนของสำคัญจะถูกเขาจัดการไปหมดแล้ว”
เหลยหงเลิกคิ้วก่อนพูดว่า “เขามันจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ !”
หมิงเวยพลิกดูหนังสือสำหรับฝึกฝนวิชาและยันต์ “หากเขาไม่สับปลับจะแกล้งตายมาเป็นสิบปีโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้ได้อย่างไร”
ใช่! เหลยหงพยักหน้าเงียบๆ เขาเพิ่งทราบเมื่อเช้าว่านายท่านสามยังไม่ตาย เขาตกใจจนพูดไม่ออกเลยเมื่อเห็นนายท่านสามที่ถูกองครักษ์จับกุมตัวมา
คนที่ตายต่อหน้าพวกเขายังมีชีวิตอยู่! เขาปฏิบัติหน้าที่มาเจ็ดแปดปี แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน หากไม่ใช่เพราะคุณหนูเจ็ดระมัดระ
