ือ พวกเขาทุกคนล้วนเป็นผู้ผลักให้ฮูหยินต้องมาพบเจอเรื่องนี้!”
“พวกเขาทุกคนล้วนต้องมาขอขมาต่อหน้าฮูหยิน!”
หมิงเวยลูบหลังแม่นมถงเบาๆ ฟังนางระบายด้วยความเกลียดชัง ถึงแม้บางเรื่องจะไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่ความเกลียดชังของนางก็มีเหตุผล
นายท่านสี่รักฮูหยินสามจากใจจริงแล้วอย่างไร ในเมื่อการเฝ้าดูอย่างนิ่งดูดายมาสิบปีนั้นเป็นเรื่องจริง
ส่วนคนที่เหลือถึงจะไม่รู้เรื่องราวภายใน แต่มีเหตุผลอะไรมาเกลียดชังฮูหยินสามกัน นางเป็นเหยื่อ เป็นเหยื่อโดยสมบูรณ์ เหตุใดต้องมาถูกคนเกลียด ถูกคนตำหนิด้วย ต่อให้ทำผิดหลายหมื่นครั้ง อย่างไรเหยื่อก็ไม่ผิด
“บ่าวเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้!” แม่นมถงน้ำตาไหลพราก
ท่ามกลางเสียงร้องหมิงเวยพูดออกมาเบาๆ “ข้าทำได้แล้ว”
“คุณหนู…” แม่นมถงมองนางด้วยสายตาว่างเปล่า
หมิงเวยยิ้มและเช็ดน้ำตาให้นาง “จนกว่าจะถึงวันนั้น แม่นมต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ ข้าสาบาน ไม่ต้องรอนานแม่นมได้เห็นวันนั้นแน่นอน!”
…………
หมิงเวยกลับไปยังห้องของตนเองแล้วเห็นวิญญาณของคุณหนูเจ็ดนั่งเงียบๆ ตรงมุมห้อง หลังตามหาสองจิตสี่วิญญาณที่หายไปเจอแล้ว ไอวิญญาณของนางมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
“ท่านไม่พอใจงั้นหรือ” หมิงเวยพูดเบาๆ “ตายไปหลายวันแล้วยังคงรักษาจิตวิญญาณเอาไว้ได้ ใครๆ ต่างก็บอกว่าท่านโง่เขลา แต่ใครบอกหรือว่าคนโง่ไม่มีหัวใจกัน”
คุณหนูเจ็ดยังคงเฉยชาไร้ความรู้สึก นางไม่ขยับไปไหน
“ไม่ต้องกังวลไป เสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะกำจัดค
