ล่านี้ท้ายที่สุดแล้วแม่นมถงก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด
“คุณหนู!”
หมิงเวยจับไหล่นางฟังนางร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ทำได้เพียงอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆ
แม่นมถงร้องไห้ไปสักพักในที่สุดอารมณ์ของนางก็ค่อยๆ สงบลง ความเกลียดชังที่ไม่ปิดบังก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง “พวกเขาควรตายทั้งหมด!”
ลมในเดือนสี่ร้อนขึ้นเสียงของแม่นมถงดังก้องไปทั่วห้อง
“หลายปีมานี้กว่าฮูหยินจะผ่านไปได้แต่ละวัน! ต้องพบเจอบุรุษคนแล้วคนเล่า หญิงคณิกาผู้ต่ำต้อยที่สุดหากไม่อยากพบยังสามารถไม่พบได้แล้วฮูหยินเล่า”
“มีผู้ใดในตระกูลนี้ที่มือขาวสะอาดไม่รู้เรื่องราวบ้าง สัตว์เดรัจฉานอย่างนายท่านสองและนายท่านหก แล้วผู้อื่นล่ะ พวกเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ งั้นหรือ”
“นายท่านสี่คอยจับผิดฮูหยิน จะบอกว่าท่านไม่ทราบเรื่องราวภายในเลยหรือ”
“ฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อฮูหยินแบบขอไปที ท่านมองออกว่านายท่านหกมีใจให้ฮูหยิน แต่ท่านก็เลือกที่จะอยู่ข้างนายท่านหก ไม่แน่ในใจนางอาจโทษฮูหยินว่าเป็นผู้ดึงดูดความสนใจของนายท่านหกเอง”
“ยังมีฮูหยินสอง ปกตินางจะรักใคร่กลมเกลียวกับฮูหยิน แต่พอเกิดเรื่องนางกลับมองดูอย่างเงียบๆ”
“ฮูหยินสี่ต่อหน้าทำตัวไม่มีช่องโหว่ แต่ความจริงแล้วจำกัดเขตคุณหนูแปดกับคุณชายเก้า ไม่ให้พวกเขามาที่สวนอวี๋ฟาง”
“ฮูหยินหกก็เหมือนกันในใจนางเกลียดฮูหยินจนอยากให้ฮูหยินตายเสียด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่มาพบฮูหยินหากไม่จำเป็นต้องคุยกันก็ไม่คุยเลย”
“ผู้ใดไม่รู้เรื่องงั้นหร
