ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นจากฝัน ได้ยินเสียงเบาๆ จากด้านนอกจึงถามออกไป “ใครอยู่ข้างนอก”
ไม่นานนักสาวใช้ก็พาฮูหยินสองเข้ามา
“ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินสองมาพบท่านเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มอย่างอ่อนแรงและพยายามลุกขึ้นนั่ง ฮูหยินสองก้าวเข้าไปประคองเอวนางอย่างระมัดระวังและค่อยๆ พยุง
“ท่านแม่หลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยความเศร้าใจ “ลูกสองยังไม่กลับมา ข้าจะหลับได้อย่างไร” ฮูหยินสองลังเลที่จะพูด
นางกับแม่สามีอยู่ด้วยกันมายี่สิบกว่าปี ฮูหยินผู้เฒ่าแค่มองก็รู้ว่านางมีเรื่องบางอย่างจะพูดจึงบอกออกไปว่า “อยากพูดอะไรก็พูดออกมาเถอะ จนตอนนี้แล้วยังมีเรื่องอะไรต้องปิดกันอีก”
ฮูหยินสองฝืนยิ้มแล้วพูดกับสาวใช้ “ยาของท่านแม่น่าจะเย็นแล้วเจ้าออกไปดูหน่อยเถิด”
“เจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นนางกันสาวใช้ออกไปจึงอดไม่ได้ที่จะถาม “ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่” ฮูหยินสองคิดมาทั้งคืน นางกับนายท่านสองได้เลิกรากันไปนานแล้ว จึงไม่ลังเลที่จะทิ้งเขาเพื่อช่วยบุตรชายของตนเอง แต่เรื่องนี้จะพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไรในเมื่อนายท่านสองเป็นบุตรชายแท้ๆ ของนาง!
“เมื่อครู่คุณชายหยางมาที่จวนเจ้าค่ะ” หลังจากคิดมาครู่หนึ่งฮูหยินสองจึงพูดออกไป
ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจ “เขามาที่จวนทำไมกัน”
ฮูหยินสองตอบไปว่า “มาพบเสี่ยวชีเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าหรี่ตาลงสักพักจึงถามกลับไปว่า “เขายังไปต่อได้หรือ”
ดูเหมือนฮูหยินสองจะไม่เข้าใจความหมายที่นางสื่อออกไป
