นนี้ไม่มีบุรุษมีเพียงฮูหยินสองที่อยู่ที่นี่
หมิงเวยคำนับกลับแล้วหันไปคำนับฮูหยินสอง “ท่านป้าสอง”
ฮูหยินสองไม่ยิ้ม แต่พยักหน้าตอบรับ “เวลายังไม่สายพวกเราเริ่มกันเถอะ!” เหลยหงเข้าประเด็น “ฮูหยินสอง เชิญท่านนำทางได้เลยขอรับ”
ฮูหยินสองพยักหน้า “ใต้เท้า เชิญท่านตามข้ามา”
ระหว่างทางทั้งสองคนได้ยินฮูหยินสองพูดว่า “สิบปีก่อน จู่ๆ ท่านพี่ก็ขอให้ข้าทำความสะอาดเรือนแห่งหนึ่ง และใช้ที่นั่นเป็นห้องหนังสือของเขา อย่างอื่นล้วนเป็นเรื่องรอง แต่ต้องเงียบพอ สิบปีมานี้นอกจากแม่เฒ่าหม่าที่เป็นคนสนิทก็ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าไปแม้แต่ข้าด้วย”
ฮูหยินสองหยุดชะงักแล้วยิ้มหยัน “บุรุษผู้นั้นประมาท เขาไม่คิดเลยว่าห้องนั้นข้าเป็นคนทำความสะอาด เรือนนี้ข้าเป็นคนดูแลถึงไม่สามารถก้าวเท้าเข้าไปได้ คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่ามีคนซ่อนอยู่ในห้องนั้น!”
พูดถึงตรงนี้พวกเขาก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหน้านอกเรือนแล้ว เหลยหงส่งสัญญาณเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังก็บุกเข้าไป ฮูหยินสองเดินเข้าไปช้าๆ
“ที่นี่ ถึงแม้ข้าจะไม่ได้เข้ามาสิบปี แต่มีของอะไรบ้างข้าก็รู้ไปไม่น้อยกว่าเขาหรอก!”
เรือนนี้มีขนาดไม่ใหญ่มีเพียงห้องสามห้อง ส่วนห้องครัวและห้องคนรับใช้อยู่ด้านนอก
ฮูหยินสองเปิดห้องหลักและพูดว่า “ของที่พวกท่านต้องการน่าจะอยู่ในห้องนี้ คนผู้นั้นอยู่ที่นี่ไม่นาน ที่นี่ยังมีการใช้งานอยู่พวกท่านลองสังเกตดูว่ามีห้องลับหรือไม่”
หมิงเวยมองนางอย่างคา
