ราชการที่ไม่อยู่ในสายตานายหนึ่งเดินเข้ามาหา “คุณชายขอรับ”
หยางชูจำได้ว่าเขาเป็นสายลับที่ถูกสั่งให้ไปเฝ้าจวนตระกูลหมิง คิ้วของเขาขมวดมุ่น “ทำไม เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”
สายลับตอบ “แม่นางหมิงต้องการพบท่านขอรับ”
“เข้าใจแล้ว” ทั้งสองเดินผ่านไปราวกับว่าพวกเขาไม่เคยพูดคุยกัน
หลังจากเข้าไปในศาลว่าการเขาก็ออกคำสั่งทันที “เตรียมรถ”
อาสวนถาม “ไปที่จุ้ยเซียนโหลวหรือขอรับ” ร้านแห่งนั้นเป็นฐานที่มั่นภายใต้ชื่อของหวงเฉิงซือ
หยางชูส่ายหน้า “เปล่า ไปจวนตระกูลหมิง”
“….” อาสวนตอบ “คุณชาย ท่านอย่าซี้ซั้วเข้าไปเลยขอรับ แม่นางหมิงเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน การไปพบเช่นนี้อาจทำให้เกิดปัญหาได้นะขอรับ”
หยางชูหัวเราะเยาะ “ปัญหางั้นหรือ ยังมีปัญหาอะไรหนักกว่าเมื่อวานอีกกัน แอบเข้าไปพบกันในวัดเป่าหลิงกลับถูกขังอยู่ในภูเขาที่เกิดเพลิงไหม้ สถานการณ์เช่นนี้ ปกติมักจะทำอย่างไรต่อกันเล่า”
“โธ่!” อาสวนเหลือบมองเขา “ปกติแล้วฝ่ายชายต้องรับผิดชอบ แน่นอนว่าคุณชายขึ้นชื่อเรื่องไม่รับผิดชอบ…”
“…” หยางชูกุมขมับ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วยังจะกลัวอะไรอีก”
ก็จริง…อาสวนจึงทิ้งความกังวลออกไปแล้วออกไปเตรียมรถ รถม้าวิ่งไปตลอดทางและหยุดที่หน้าจวนตระกูลหมิง
บรรยากาศจวนตระกูลหมิงในวันนี้ช่างอึมครึม อาสวนเคาะประตู ผ่านไปสักพักถึงมีคนออกมา เมื่อเขารายงานชื่อของเขาอีกฝ่ายตกใจจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้าแล้วรีบกลับไปรายงานฮูหยินสอง
ฮูหยินสองที่ไ
