ในที่สุดหนึ่งวันอันยาวนานก็ได้ผ่านไป แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ เหล่าเจ้าหน้าที่เริ่มกวาดถนน
ศพถูกยกขึ้นวางบนรถเข็น เสื้อเกราะ อาวุธและของอื่นๆ ถูกโยนทิ้ง จากนั้นพวกเขาก็ทำความสะอาดพื้นที่เปื้อนเลือด…
ในคุกแออัดไปด้วยผู้คนตั้งแต่กลางดึกนักโทษก็เข้ามาเรื่อยๆ เจี่ยงเหวินเฟิงยุ่งมากจนดวงอาทิตย์ส่องแสงได้ราวสามไม้ไผ่[1] เขาถึงมีเวลาพักผ่อน ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องเขาพบว่าหยางชูในตอนนี้ดูราวกับว่าเพิ่งตื่นนอนทำเอาเขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“คุณชายเป็นคนสบายๆ จริงๆ ขณะที่พวกเรายุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก”
หยางชูขัดฟันไปพลางพูดกับเขาว่า “ตอนออกมาข้าพูดไปแล้วว่า เรื่องออกแรงให้เป็นหน้าที่ของข้า เรื่องอื่นให้ท่านจัดการ เรื่องต่อสู้ข้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนท่านก็จัดการผลที่ตามมาซึ่งยุติธรรมมาก”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิดเมื่อวานไฟไหม้ภูเขาจากนั้นก็พบทางลับ ตามด้วยหินเทพธิดา…เขายังไม่ได้พักจริงๆ นั่นแหละ
จนถึงกลางดึกหลังจากจัดการหยวนคุนเสร็จเขาก็กลับห้องแทบไม่ไหวจึงเข้าไปนอนหลับในห้องทำงานของตน
ในวันธรรมดาตนเห็นเขาทำตัวดีมีระเบียบจนลืมนึกถึงอายุของเขาไป พอมาคิดดูอีกทีเขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุน้อยอยู่เลย! ทั้งสองใช้เวลารับประทานอาหารเช้าเพื่อพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานกัน
“เพราะฉะนั้นเราจึงต้องมุ่งเน้นไปที่นายท่านสาม” เจี่ยงเหวินเฟิงปอกเปลือกไข่พลางพูดว่า “คดีฉีตงจวิ้นอ๋องมีบุคคลสำคัญอยู่ส
