ความจริงกับท่านว่า ท่านอาสี่กับพี่สี่ไม่เป็นอะไร อีกเดี๋ยวคงจะได้รับการปล่อยตัวออกมา แต่ท่านลุงสอง…”
“ลุงสองของหลานทำไมหรือ”
หมิงเวยส่ายหน้า “คงไม่สามารถกลับมาได้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินสองได้ยินก็ตกใจไม่ขยับไปชั่วขณะ
เป็นเวลานาน ดวงตาของฮูหยินสองคลอไปด้วยน้ำตา “ลูกที่น่าสงสารของข้า!” นางคว้าตัวหมิงเวยแล้วถาม “พี่สามของหลานไม่สามารถลงสนามสอบได้แล้วใช่หรือไม่”
หากนายท่านสองถูกตัดสินว่ามีความผิดบุตรของเขาจะหมดโอกาสในวีถีทางที่จะก้าวไปเป็นขุนนาง
หมิงเวยเงียบ
ฮูหยินสองเข้าใจแล้ว นางซ่อนใบหน้าแล้วร้องไห้ออกมาแล้วก่นด่าไม่หยุด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาจะทำร้ายลูกของข้า เกลียดก็คือเกลียด แต่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดนั้นตัดไม่ขาด! ในตอนนั้นที่เขาทำเช่นนั้นกับต้าเจียเอ๋อร์ ข้าก็รู้แล้วว่าเขามันคนไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี!”
หมิงเวยตาเป็นประกายนางถามเสียงเบา “ท่านป้าสอง ปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกับพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ”
ถึงตอนนี้แล้วฮูหยินสองไม่มีความจำเป็นต้องปกปิดอะไรอีก นางจึงตอบไปว่า “ในตอนนั้นต้าเจียเอ๋อร์ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนอ๋องไม่รู้ว่าไปถูกคุณชายตระกูลหลีเห็นเข้าอย่างไร ต้าเจียเอ๋อร์เห็นเขาหยาบคายจึงตำหนิเขาไป ผู้ใดจะรู้ว่าเขาจะนึกถึงนางเพียงนั้นกัน หลังจากนั้นก็ถูกเขาคิดบัญชีด้วยการลบหลู่ดูหมิ่น…”
ฮูหยินสองนึกถึงเรื่องนี้นางก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง “คุณชายหลีผู้นั้นมีฮูหยินอยู่แล้ว แต่อยากได้ต้าเจียเอ๋อร์ไป
