ทั้งหมด
ตั้งแต่นั้นมาตระกูลหยวนทรุดลงอย่างไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้ ลูกหลานตระกูลหยวนอย่างหยวนคุนนั้นมีความสามารถ เขาในวัยสามสิบปีสามารถเป็นผู้นำทหารหลายพันคนในตงหนิงได้
เจี่ยงเหวินเฟิงหัวเราะเบาๆ “ท่านแม่ทัพมาล้อมรอบศาลว่าการยามดึกเพราะความอยุติธรรมในใจงั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าถามท่านเรื่องที่ตระกูลหยวนทำในตอนนั้นมีความผิดหรือไม่”
หยวนคุนชะงัก “ในเมื่อมีความผิดแล้วเหตุใดจะกล่าวโทษไม่ได้กันเล่า”
หยวนคุนหรี่ตามองเขา
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่หลบสายตาแต่ถามกลับไปว่า “ฮ่องเต้องค์ก่อนซาบซึ้งในคุณงามความดีของเจี้ยนอันโหวจึงให้ประหารแค่คนที่มีความผิดเท่านั้น ไม่รวมภรรยาและบุตร นี่ไม่เรียกว่าความกรุณาหรอกหรือ”
หยวนคุนนิ่งเงียบ
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจออกมาแผ่วเบาและถามครั้งสุดท้าย “วันนี้ท่านแม่ทัพละทิ้งความยุติธรรมเพื่อความแค้นส่วนตัว ข้าขอถามว่าท่านกล้าเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษหรือไม่”
“…”
“ใต้เท้า…” คนสนิทของหยวนคุนลดเสียงลงและเตือนเขา “อย่าลืมว่าใต้เท้าอู๋…”
“พอแล้ว!” หยวนคุนห้าม หนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้เขายังล่าถอยออกมา แต่ตอนนี้ถูต้าหู่ตายแล้ว โทษฐานสังหารเจ้าหน้าที่ตกอยู่กับเขา ยังจะมีทางออกอื่นอยู่อีกหรือ
เมื่อคิดเช่นนั้นหยวนคุนจ้องมองอย่างเฉียบขาดไม่โต้เถียงกับเจี่ยงเหวินเฟิงอีก เขายกมือขึ้น “จะความแค้นส่วนตัวหรือความยุติธรรม พวกท่านบังอาจแอบอ้างเป็นข้าหลวงฮ่องเต้ มีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์กัน ทุ
