ช่นกัน
หมิงเวยหยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมาและพบว่ามันมีเขียนบันทึกลับแปลกๆ เอาไว้
“นี่คืออะไรเจ้าคะ”
หยางชูรับมันไปดูแล้วตอบ “มันคือข้อมูลรหัสลับ เท่าที่ดูน่าจะเป็นที่อยู่บางอย่าง”
เขาจ้องรหัสลับตาแข็งกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วในใจไม่นานเขาก็พบสิ่งที่เขาต้องการจากหนังสือเล่มอื่น เขาเปิดออกทีละเล่มแล้วนำมาเชื่อมต่อกันเป็นประโยค
“น่าจะเป็นห้องลับของเขา” เขาเงยหน้าสั่งการหัวหน้าองครักษ์ “จดไว้ซะ”
“ขอรับ” ผู้ที่สามารถทำงานข้างกายเขาได้นั้นล้วนเป็นผู้ที่รู้หนังสือ องครักษ์รีบหยิบกระดาษและพู่กันให้หัวหน้าองครักษ์จดตามคำพูดของเขาทุกประโยค
หมิงเวยเท้าคางแล้วมองอย่างกระตือรือร้น นางมองไปแล้วก็มองหากฎเกณฑ์จากในนั้นไปด้วย ฟังไปสักพักนางก็เปิดปากพูดว่า “ที่พูดมาคือหน้าที่สามสิบสี่ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หยางชูชะงักเขาอ่านรหัสลับอย่างละเอียด พลิกไปที่หน้าสามสิบสี่อย่างที่คาดไว้…
หยางชูมองนางอย่างสงสัย “ท่านเข้าใจรหัสลับหรือ”
หมิงเวยมองตอบ “ก็ท่านสอนไปเมื่อครู่นี่เจ้าคะ!” ต่างฝ่ายต่างมองตากัน
“เหอะๆ!” หยางชูอารมณ์ไม่ดี “สตรีอย่างท่านเกิดมาเพื่ออะไรกัน ช่างทำให้บุรุษไม่ต้องทำอะไรแล้วกระมัง”
หายากที่จะได้เห็นเขาแสดงอารมณ์ที่แท้จริงเช่นนี้หมิงเวยหัวเราะแล้วไม่รบกวนเขาอีก นางก้มลงดูสิ่งอื่นต่อ ทรัพย์สินมากมายนับไม่ถ้วน อาจเป็นคลังเก็บเสบียงและทหาร และยังมีจุดอ่อนของเจ้าหน้าที่หลายคน ตำราศิลปะการต่อสู้…
การกบฏข
