‘นี่!’ และโยนอะไรบางอย่างออกไป “เทพสายฟ้า รับให้ดีๆ ล่ะ!”
หยางชูผงะ
เทพสายฟ้าในยุทธจักรไม่ได้หมายถึงเทพสายฟ้าในตำนาน แต่เป็นอาวุธลับที่เต็มไปด้วยดินปืนถึงแม้อานุภาพของมันจะไม่มาก แต่ก็ไม่มีปัญหาเลยหากใช้มันฆ่าคนด้วยการลอบโจมตี
เขากางร่มทันทีทำให้อาวุธลับที่คนผู้นั้นโยนมาถูกโยนกลับไป
คนผู้นั้นอาศัยจังหวะนั้นเดินกลับไปหานายท่านสาม ทันใดนั้นเมื่อเห็นว่าอาวุธลับถูกโยนกลับมาก็ตกใจรีบเข้าไปหานายท่านสามเพื่อดึงตัวออกมา
“ตู้ม!” อาวุธลับระเบิดขึ้น
“อา!” นายท่านสามร้องอย่างเจ็บปวด
คนผู้นั้นส่งเสียงครางพลางบ่นในใจ
เจ้าคนหน้าขาวผู้นั้นเหตุใดถึงไม่เล่นไปตามแผนที่เขาวางไว้นะ ก่อนที่ตนจะโยนอาวุธลับก็ได้ส่งสัญญาณไปแล้วว่าไม่ใช่เพื่อกฎในยุทธจักร เพื่อที่จะหลอกให้พวกเขาตกใจก็เท่านั้นจะได้ปล่อยให้พวกตนหนีไป
ผู้ใดจะรู้เล่าว่าเขาจะใช้ร่มสะท้อนกลับมา! กลอุบายของตนช่างเสียเปล่าจริงๆ
“วันนี้โชคร้ายไปหน่อยคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ลาก่อน!” แล้วก็เห็นว่าคนผู้นั้นแบกนายท่านสามเตรียมตัวหนีไป
หยางชูหัวเราะเสียงเย็น “ผู้ใดอนุญาตให้ท่านไปกัน!”
เขาหุบร่มแล้วใช้โครงร่มที่คมราวกับมีดแทงตรงเข้าไปทันที เขามองออกว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวไม่สะดวกเพราะแบกนายท่านสามอยู่จึงได้โจมตีไปยังแขนข้างที่แบกคนเอาไว้
ผู้ใดจะรู้ว่าคนผู้นั้นจู่ๆ ก็ยกตัวนายท่านสามขึ้น…
“อา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง
คนผู้นั้นปล่อยแขนลงแล้วหัวเราะเสี
