แท้ มนุษย์บางคนบนโลกนี้เกิดมาชั่ว ไม่มีจิตสำนึก ไม่มีความรู้สึกผิด”
นางมองลงไปยังนายท่านสาม “พอได้พบท่าน ข้าก็เชื่อแล้ว”
นายท่านสามถูกยึดคางจนพูดอะไรออกไปไม่ได้ ทำได้เพียงมองมาที่นางด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย
หลังจากนั้นไม่นานหัวหน้าองครักษ์ก็พาคนกลับมา เขารายงานด้วยความละอายใจ “คุณชาย เขาหนีไปได้ขอรับ”
หยางชูถอนหายใจ “ไม่แปลกที่พวกท่านตามไม่ทัน วิชาตัวเบาของข้าก็ไม่มีทางไล่ตามเขาได้ทันเช่นกัน”
เขาชี้ไปที่นายท่านสามที่นอนไร้เรี่ยวแรง “พาเขากลับไป!”
“ขอรับ”
…………
ฉีตงจวิ้นอ๋องลุกขึ้นยืนทันที “ใต้…ใต้เท่าเจี่ยง!”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “ให้ท่านอ๋องรอเสียนาน อู่อี้ผู้นั้นได้สารภาพแล้ว อีกไม่นานคำสารภาพทั้งหมดจะอยู่ในมือของข้า”
เขายิ้มอย่างอ่อนโยนจนฉีตงจวิ้นอ๋องสับสนอยู่พักหนึ่ง ตกลงอู่อี้ได้พูดเรื่องของตนออกไปหรือยัง เขาอาจจะไม่ได้พูด…
ไม่ๆๆ เขาไม่น่าโชคดีเพียงนั้น
อู่อี้ผู้นั้นพยายามทุกวิถีทางซ่อนตัวอยู่ในจวนอ๋องเป็นสิบปีแล้วหวังจะให้เขาปกป้องตนเองงั้นหรือ อย่าฝันไปหน่อยเลย!
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือการปกป้องตัวเอง
ถึงแม้เขาจะรู้เห็นด้วย แต่เรื่องทุกอย่างผู้อื่นก็เป็นคนทำ เขาไม่เคยเห็นชุดเกราะทหารมาก่อน แค่เพียงซ่อนอาหารพวกนั้นก็เท่านั้น และอาหารพวกนั้นยังไม่เคยผ่านมือเขาเลย!
แล้วเขาต้องทำอย่างไรถึงจะปกป้องตนเองได้ เสด็จอาจะเชื่อเขาหรือไม่
ฉีตงจวิ้นอ๋องนึกถึงชะตากรรมของหลิ่วหยางจวิ
