สั่งลงโทษเสร็จ ด้านนอกก็มีคนนำของว่างมาให้พวกเขา เครื่องเคียงสดๆ ที่ผัดจนชุ่มไปด้วยน้ำมัน ไก่ตัวอวบอ้วนตุ๋นในความร้อนกำลังดี หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงส่งกลิ่นหอมทานคู่กับข้าวที่เพิ่งหุงเสร็จร้อนๆ แล้วยังมีสุราไหเล็ก…
อู่อี้ที่ทานไปแค่อาหารไหว้จืดๆ เมื่อตอนกลางวันไปท้องร้องขึ้นมา ถึงจะเจ็บสะโพก แต่ก็ไม่สามารถห้ามความอยากอาหารได้!
ทางด้านเจี่ยงเหวินเฟิงกับเหลยหงกำลังชนถ้วยกันแล้วทานไปคุยไป
“พ่อครัวจากร้านจุ้ยเซียนโหลวฝีมือดีจริงๆ! เนื้อทำได้ดีมาก มันแต่ไม่เลี่ยน หอมและอร่อย”
“ไก่เองก็ไม่เลว ทั้งนุ่มทั้งหอม”
“มาๆๆ ดื่มสุรากัน นี่เป็นของล้ำค่าจากร้านจุ้ยเซียนโหลว ร้อยตำลึงยังได้แค่ไหเล็กขนาดนี้”
อู่อี้น้ำลายไหลไม่หยุด
ในตงหนิงมีร้านอาหารมากมาย แต่ที่เขาชอบมากที่สุดคือฝีมือการทำอาหารของร้านจุ้ยเซียนโหลว รสฝีมือของพ่อครัวในจวนอ๋องไม่ถึงขั้นนั้นจนเขาต้องไปที่นั่นทุกๆ สองวันเพื่อไปกินของอร่อย
ยังมีไหสุราที่มีชื่อว่าน้ำตาดอกสาลี่อีก รสชาติกลมกล่อม แต่น่าเสียดายที่แพงเกินไป เขาไม่สามารถดื่มบ่อยได้ ซื้อมาหนึ่งไหต้องจิบเพียงเล็กน้อยเพื่อบรรเทาความตะกละของเขา…
อู่อี้กำลังนึกถึงรสชาติอาหารที่เขาติดใจอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียง ‘ป้าบ’ ดังขึ้น และเลือดที่ไหลออกจากสะโพกอีกครั้งปลุกให้เขาตื่นจากจินตนาการ
“อา!” อู่อี้ส่งเสียงกรีดร้องน้ำมูกน้ำลายพุ่งออกมา
กลิ่นของสุราและอาหาร ความเจ็บปวดบนร่างกายทำให้เขารู้สึกเจ็บ
