อย่างรวดเร็ว
ไม่นานอาสวนก็กลับขึ้นมาใหม่แล้วส่งเชือกสีแดงให้กับหมิงเวย “ข้าน้อยถอดออกมาจากถุงใส่เงิน ใช้ได้หรือไม่”
“ใช้ได้”
หมิงเวยกวักมือเรียกหยางชูให้เดินเข้ามาแล้วปลดผ้าพันแผลที่ข้อมือของเขา จากนั้นนำด้ายแดงมาอาบเลือดของเขาอย่างตั้งใจ แล้วก็ค่อยๆ ตัดด้ายออกเป็นส่วนๆ แล้วผูกกับข้อมือและคอของตัวฝู
อาสวนเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ แม่นางหมิงผู้นี้ช่าง บาดแผลของคุณชายปิดลงแล้วแต่นางกลับบีบให้เลือดออกมา…ช่างโหดร้ายยิ่งนัก!
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยอุ้มตัวฝูด้วยความยากลำบาก หยางชูเห็นก็ส่งสัญญาณให้อาสวนรับช่วงต่อ
“ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าพาตัวฝูกลับไปก่อนเถอะ”
อาสวนฟังจากน้ำเสียงของนางก็ถามกลับไป “แล้วแม่นางล่ะ”
หมิงเวยมองหยางชูแล้วทอดสายตามองค่ำคืนที่ยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง หวังว่าจะยังไม่สายเกินไป”
…………………………………….
