นางผิดไปล่ะ”
หมิงเซียงกลั้นน้ำตาแล้วพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว ข้าไม่เคยเชื่อข่าวลือเหล่านั้นหรอกเจ้าค่ะ”
หมิงเฉิงยิ้มออกมา ถึงแม้พวกผู้ใหญ่จะทำให้ผิดหวัง แต่เขายังมีน้องสาวที่ดีเช่นนี้!
“พวกเราเข้าไปกันเถอะ! อย่าแสดงพิรุธอะไร อยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ พอฟ้าสางคงมีคำอธิบายให้”
“เจ้าค่ะ” หมิงเซียงเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา ”พี่สี่ พี่ก็เป็นคนดีมากๆ เลยนะเจ้าคะ” หมิงเฉิงได้ฟังดังนั้นก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
…………
เมื่อเห็นว่าไฟดับลงแล้วทางเดินลงเขายังไม่ถูกเปิด เจ้าหน้าที่ในห้องโถงจึงคิดจะไปพักผ่อน ผู้ใดจะคิดว่าพอก้าวเท้าออกไปด้านนอกก็ถูกองครักษ์ขัดขวาง
“นี่มันอะไรกัน! ข้าแค่ต้องการไปพักผ่อนจะมาขัดขวางกันทำไมหรือ”
องครักษ์ผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตูตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใต้เท้าเจี่ยงสั่งการไว้ว่าให้ทุกท่านอยู่ที่นี่ขอรับ”
เจ้าหน้าที่คนนั้นตกใจ “เหตุใดต้องอยู่ที่นี่ด้วยแล้วเหตุใดถึงต้องกักบริเวณพวกเรา”
องครักษ์เหลือบตามอง “เป็นคำสั่งของใต้เท้าเจี่ยง พวกเราเพียงแค่ทำตามหน้าที่ขอรับ”
ไม่มีคำอธิบายใดนอกเหนือจากนี้
เจ้าหน้าที่คนนั้นโกรธมากแล้วไปรายงานกับท่านเจ้าเมืองอู๋ “ท่านเจ้าเมืองขอรับ ท่านดูพวก…พวกเราทำผิดอะไรหรือขอรับ แค่มาร่วมเทศกาลสรงน้ำพระ ทำไมต้องคุมขังพวกเราด้วย”
ท่านเจ้าเมืองอู๋ทราบเหตุผลเบื้องลึกดีเขาเหลือบมองฉีตงจวิ้นอ๋อง และเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เคลื่อนไหวอะไรจึงตอบกลับไปว่า “ใต้เท้าเจี่ยงสั่
