ยท่านสามถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “สมกับเป็นบุตรสาวของข้า”
“พวกท่าน!” เสียงของหยางชูดังมาจากอีกด้าน “คนที่ดูกลอุบายของท่านออกไม่ได้มีแค่นาง อย่าทำเป็นเหมือนข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้จะได้หรือไม่!”
พูดจบเขาก็ใช้กริชในมือแทงตอกตึงทหารนายหนึ่งเอาไว้
พอเขายื่นมือออกหมายจะยึดคางของอีกฝ่ายน่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง เลือดสีดำทะลักออกมาจากมุมปากของอีกฝ่าย เขากินยาพิษจริงๆ!
เขาเลิกคิ้วแล้วเดินไปหาอีกคน ฆ่าตัวตายทันทีที่ถูกจับ การกระทำที่รวดเร็วฉับพลันเช่นนี้เป็นทหารของจวนจวิ้นอ๋องงั้นหรือ
“คุณชายระวังขอรับ!” เสียงเตือนขององครักษ์ดังมาจากด้านหลัง
หยางชูกระโดดหลบ ใบมีดวาดผ่านเฉียดไหล่เขาไป
แต่เอวกลับโดนแทงเข้า เมื่อเขาบิดมันออกความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามา
หยางชูขมวดคิ้วแล้วใช้มีดสั้นตวัดกลับไปอย่างไม่ลังเล
“อึก” เลือดพุ่งออกมาทหารนายนั้นถูกปาดคอโดยตรง
“ไม่จำเป็นต้องมีพยานปากรอดชีวิตแล้ว” เขาพูด
“ขอรับ!” องครักษ์ทั้งสี่ไม่ยั้งมืออีกต่อไปจัดการปลิดชีวิตทันที
หยางชูกดบาดแผลที่เอวของตนและพบว่ามันไม่ลึกนักจึงพันแผลเอาไว้แล้วเดินกลับมา
องครักษ์ของนายท่านสามตายไปแล้วสองนาย คนที่เหลือองครักษ์ทั้งสี่สามารถรับมือได้อยู่แล้ว
“นายท่านสาม” เขายืนนิ่ง “ท่านยอมจำนนดีๆ หรือจะให้ข้าลงมือ”
มองทหารถูกฆ่าตายไปทีละคนนายท่านสามก็ถอนหายใจ “ข้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนจำนวนมากขนาดนี้ไม่เพียงพอ น่าเสียดายข้างกายท่านอ๋องมีคนถ่อย มักจะรอ
