าก “ดูจากนิสัยของเขาพ่ายแพ้เช่นนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีไปไกล นักฆ่าตัวฉกาจที่สุดของเขายังไม่ออกมาข้าเดาว่าเขาคงไม่สามารถออกจากวัดเป่าหลิงได้”
หยางชูชะงักแล้วนึกขึ้นได้ว่า “ท่านหมายถึงหินเทพธิดางั้นหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า
“ถ้างั้นพวกเราต้องรีบออกไป!”
หมิงเวยชี้ไปที่ห้องเก็บพระสูตร “ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่งไม่รู้ว่าท่านเห็นแล้วหรือยัง”
“อะไรหรือ”
“ถ้าพวกเราออกไปจากที่นี่จะต้องฝ่าห้องลับนี้ไป” นางหันหลังกลับแล้วชี้ “หากกลับไปทางเดิมที่เราจากมาจะต้องกลับไปที่ยอดเขาชุ่ยมู่ก่อนซึ่งระยะทางค่อนข้างไกลเกินไปเจ้าค่ะ”
หยางชูปวดหัว “เวลานี้พวกเราจะช้าไม่ได้”
“ใช่! ถ้ามีดินปืนก็จะดีจะได้ระเบิดกำแพงโดยตรง…”
……………
ไฟไหม้ภูเขาได้ดับลงแล้วเวลาค่ำก็เยื้องกรายเข้ามา เจี่ยงเหวินเฟิงมองยอดเขาชุ่ยมู่ท่ามกลางความมืดแล้วเลิกคิ้ว
สุดท้ายก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ก่อนพลบค่ำ
โชคดีที่พวกเขามีเบาะแสที่แน่นอนไม่เช่นนั้นก็คงหาแบบไร้จุดหมาย
ในเวลานี้องครักษ์เงาปรากฏตัวขึ้นแล้วรีบเข้ามาคารวะเขา “ใต้เท้า พบอุโมงค์แล้วขอรับ”
สติของเจี่ยงเหวินเฟิงกลับมา “คุณชายหยางล่ะ”
“คุณชายได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้” องครักษ์เงาตอบ “คนของพวกเรากำลังค้นหาต่อไป เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักพักข้าน้อยจึงมารายงานขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ดี พวกท่านหาต่อไป ชีวิตของคุณชายสำคัญมาก”
“ขอรับ”
องครักษ์เงาหมุนตัวกลับไปเจี่ยงเหวินเฟิงได้ยินหมิงเฉิงที่อยู่ข
