ดวนขึ้นไป
เขาชี้ไปที่ไฟที่ห้อยลงมาจากเพดาน
“เห็นหรือไม่ ของที่พวกท่านต้องการอยู่ตรงนั้น” พูดจบเขาก็สะบัดมือและโยนแผ่นโลหะเข้าไป “พูดได้ทำได้ จะเข้าไปหรือไม่แล้วแต่พวกท่าน”
หยางชูต้องการที่จะเข้าไป
“คุณชาย!” องครักษ์ห้ามเขาไว้ “ให้ข้าน้อยไปแทนเถอะขอรับ”
นายท่านสามยิ้ม “ผู้สูงศักดิ์ย่อมรักและทะนุถนอมตนเอง คุณชายหยางต้องดูแลตนเองดีๆ! อย่างไรก็ตามด้วยทักษะขององครักษ์ของท่านจะสามารถไปถึงจุดสูงสุดหรือไม่ก็ตอบไม่ได้”
หยางชูจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจ “ถึงท่านไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าท่านโง่หรอกนะ!!”
“ขอบคุณที่คุณชายสั่งสอน” นายท่านสามอารมณ์ดี “จากนี้ไปข้าจะไม่พูดอีก”
หยางชูหันกลับไปพูดกับองครักษ์ว่า “ข้าไม่เข้าไปไม่ได้ พวกเจ้าไม่เห็นแผนผังของที่นี่หรือ หากจะออกไปจากที่นี่ได้จะต้องผ่านห้องเก็บพระสูตรนี่”
องครักษ์ก้มหน้า “ข้าน้อยไร้ความสามารถ”
หยางชูโบกมือ “เอาล่ะ อย่าพูดอะไรไร้สาระเลย รีบหาทางออกไปจากที่นี่ดีกว่า” เขาครุ่นคิดแล้วพูดกับหมิงเวย “ท่านถอยห่างออกไปหน่อย หากไม่มีปัญหาอะไรค่อยเข้ามา”
“วางใจเถอะ” หมิงเวยตอบ “ข้ารู้กำลังของตนเองดี ไม่รนหาที่ตายหรอก”
หยางชูพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป
………….
ทางด้านเจี่ยงเหวินเฟิงได้รวบรวมองครักษ์ทั้งหมดแล้วจะเคลื่อนไหวและซ่อนตัวอย่างไรกันนั้นฉีตงจวิ้นอ๋องจะต้องได้ข่าวในเร็วๆ นี้แน่
ไฟไหม้ที่ยอดเขาชุ่ยมู่ค่อยๆ มอดลง
ช่องเขาส่วนใหญ่เป็นดินและหินถึงแม้ว่าน้ำมันเ
