เจี่ยงเหวินเฟิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาดูประหม่า ใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ริมฝีปากนั้นเม้มแน่นเผยให้เห็นความมุ่งมั่นที่โดดเดี่ยวนั่นทำให้เขาดูมีกลิ่นอายแห่งความโศกเศร้าอยู่มาก
“คุณชายสี่มีอะไรอยากพูดกับข้าหรือ”
หมิงเฉิงมองไปทางองครักษ์
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบ “พวกเขาเป็นราชองครักษ์ที่ได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้มาคุ้มครองข้าเอง” ซึ่งหมายความว่าไม่มีอะไรน่าเชื่อถือไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว
หมิงเฉิงรีบตอบ “ไม่ใช่ว่าข้าน้อยไม่เชื่อใจราชองครักษ์ทั้งหลายนะขอรับ เพียงกังวลว่าหน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง” เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มและมองไปรอบๆ
หมิงเฉิงเห็นว่ามีชายสองสามคนที่ไม่โดดเด่นมองมาทางนี้
องครักษ์เงางั้นหรือ…
“คุณชายสี่ เชิญทางนี้” หมิงเฉิงรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย เขาประสานมือคารวะแล้วเดินตามหลังเจี่ยงเหวินเฟิงไปที่มุมห้องโถง
“คุณชายสี่…”
“ข้าน้อยอยากถามใต้เท้าหนึ่งคำถาม” หมิงเฉิงพูดขัดจังหวะเขา สายตาจ้องตรงมาที่เจี่ยงเหวินเฟิง
สายตาคู่นั้นดูไม่ค่อยพอใจนัก เจี่ยงเหวินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วมองพิจารณาอีกฝ่าย
คุณชายสี่แห่งตระกูลหมิงผู้นี้เป็นนักเรียนของกั๋วจื่อเจียน ไม่มีทางที่จะไม่รู้มารยาท แต่ที่เขาทำตัวผิดปกติมีคำอธิบายเพียงอย่างเดียวคือเรื่องที่เขาต้องการพูดนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
“เชิญคุณชายสี่พูดมา”
“ใต้เท้ามาที่นี่เพื่อตรวจสอบใครกันแน่หรือขอรับ” หมิงเฉิงจ้องมองเข้าไปในตาของเขา
