“พี่สี่ๆ!” หมิงเฉิงที่ตกใจได้สติขึ้นเพราะเสียงของน้องสาวตน
หมิงเซียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น นางขอความช่วยเหลือจากพี่ชายที่ใกล้ชิดกันมาตลอด
“พี่สี่ น้องได้ยินชัดเจนว่าคนผู้นั้นต้องการฆ่าคุณชายหยางกับพี่เจ็ด พวกเขาจงใจผลักให้หินตกลงไปแล้ววางเพลิงด้วย ตอนนี้ทำอย่างไรดี จริงสิ! พวกเราไปบอกจวิ้นอ๋อง…”
“ไม่ได้!” หมิงเฉิงโพล่งออกไป
หมิงเซียงไม่เข้าใจ “ทำไมกันล่ะเจ้าคะ”
หมิงเฉิงไม่สามารถบอกนางได้เพราะเขาเองก็ยังสงสัยฉีตงจวิ้นอ๋องอยู่
เขาศึกษาเล่าเรียนที่กั๋วจื่อเจียน เพื่อนร่วมชั้นมักจะพูดถึงเรื่องนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงคุ้นเคยกับเรื่องการเมืองดี
เจี่ยงเหวินเฟิงได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบแต่ละเมืองซึ่งนั้นไม่แปลกอันใด แต่คุณชายหยางที่มีตำแหน่งในหวงเฉิงซือร่วมเดินทางมาด้วย คงเพราะต้องการตรวจสอบประวัติของฉีตงจวิ้นอ๋อง
ในสถานการณ์เช่นนี้เห็นได้ชัดว่ามีคนต้องการฆ่าคุณชายหยาง แล้วทั้งตงหนิงนี้ผู้ใดจะน่าสงสัยที่สุดกัน
แน่นอนว่าต้องเป็นฉีตงจวิ้นอ๋อง
นอกจากนี้เขาเพิ่งเห็นฉีตงจวิ้นอ๋องคุยกับเสนาธิการของเขาแล้วส่งองครักษ์สองคนแอบขึ้นไปบนเขา หากไม่ใช่เพราะเขารีบพูดโพล่งออกไปก่อนไม่รู้ว่าองครักษ์ทั้งสองจะลงมือกับหมิงเซียงหรือไม่
ตอนนี้หมิงเฉิงไม่ไว้ใจฉีตงจวิ้นอ๋องแล้วจะไปขอความช่วยเหลือจากเขาได้อย่างไร
“อาเซียง!” หมิงเฉิงจ้องน้องสาวแล้วพูดว่า “น้องบอกว่าน้องเห็นคนที่หน้าเหมือนท่าน
