หมิงเวยนั่งบนกระสอบข้าว นางมองหยางชูที่ทำหน้ามุ่ยพลางลูบเสื้อผ้าตนเอง
“ท่านไม่ต้องดิ้นรนหรอก” นางพูด “สกปรกก็คือสกปรก พอออกไปจากที่นี่ค่อยเปลี่ยนชุด”
ไม่ว่าจะปัดยังไงทั้งตัวก็เต็มไปด้วยเขม่าดำ หยางชูจึงยอมแพ้เงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจ “ภาพลักษณ์ของข้า…”
“ผู้ใดใช้ให้ท่านใส่สีขาวกันเล่าเจ้าคะ” หมิงเวยหัวเราะใส่เขาอย่างไม่สนใจ
หยางชูเหลือบมองนาง “อย่างกับว่าตัวท่านสะอาดมากนักแหละ”
นางอยู่ในช่วงแสดงความกตัญญู ชุดที่นางใส่จึงเป็นเสื้อผ้าธรรมดา นางกลิ้งลงไปในหลุมสภาพก็ไม่ต่างจากเขาเช่นกัน
หมิงเวยยิ้ม “ข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ” นางเคยเจอสถานการณ์ที่สกปรกยิ่งกว่านี้เสียอีก
ทั้งสองพูดพล่ามไปเรื่อยอยู่สักพักก็นั่งใจลอย
“เกรงว่าใต้เท้าเจี่ยงจะตกอยู่ในอันตราย” หมิงเวยพูด
“อืม…” หยางชูตอบ “ในเมื่อต้องการตัดรากถอนโคนจำเป็นต้องกำจัดพวกเราทิ้งให้หมด แต่เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ใช่คนโง่ หากเกิดเรื่องขึ้นกับพวกเราเขาต้องเดาออกได้แน่”
“องครักษ์ที่อยู่ข้างกายเขามีฝีมือ หวังว่าจะสามารถคุ้มครองเขาได้” หยางชูมองนางเต็มสองตา
“ทำไมรึ” แววตาของเขาผิดปกติเล็กน้อย
หยางชูตอบ “ท่านดีกับเจี่ยงเหวินเฟิงมาก”
“อ้อ…” สีหน้าของหมิงเวยไม่เปลี่ยนแปลง “เขาเป็นชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ เป็นบุคคลหายาก และข้าก็ชื่นชมเขามาก”
หยางชูพูดอย่างปวดใจ “ข้าแย่กว่าเขางั้นหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ “จะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร ชาติกำเนิด นิสัย ความต้องการของพ
