้องกังวลไปนะเจ้าคะ คุณชายสี่พูดเช่นนี้ พวกเรารอที่นี่กันเถอะเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มแล้วพยักหน้า
หมิงเฉิงกำลังจะออกไป แต่ถูกฮูหยินสี่รั้งไว้ “เมื่อครู่อาเซียงออกไปหาอันเซียงเสี้ยนจู่ เฉิงเอ๋อร์ แม่ไม่สบายใจเลย ลูกไป…”
ยังไม่ทันพูดจบสาวใช้จากจวนจวิ้นอ๋องรีบเดินเข้ามาถาม “อันเซียงเสี้ยนจู่กับคุณหนูแปดจากจวนตระกูลหมิงออกไปเล่นด้วยกันยังไม่กลับมา หวังเฟยเป็นกังวลมากเลยให้บ่าวมาถามท่านว่าพวกนางมาที่นี่หรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินสี่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ “อะไรนะ พวกนางไม่ได้อยู่กับหวังเฟยหรอกหรือ”
สาวใช้ก็ตื่นตระหนกเช่นกัน “ฮูหยินไม่เห็นพวกนางเลยเจ้าค่ะ เสี้ยนจู่กับคุณหนูแปดไปเล่นกันที่สระปล่อยปลา คนที่ติดตามพวกนางถูกทิ้งไว้…”
สระปล่อยปลา! วันนี้วัดเป่าหลิงมีงาน ที่สระปล่อยปลาจึงเต็มไปด้วยผู้คนเดินกันพลุกพล่าน หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาจะทำอย่างไร!
“เฉิงเอ๋อร์!” น้ำเสียงของฮูหยินสี่สั่นเครือ “เจ้ารีบไปหาน้องสาวของลูกเร็ว! ผ่านไปนานเพียงนี้แล้วนางยังไม่กลับมา…”
หมิงเฉิงรีบตอบ “ท่านแม่อย่าใจร้อนไปเลยขอรับ ด้านนอกอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่ อาจเป็นเช่นนี้ก็เป็นได้อาเซียงถึงยังไม่กลับมา ลูกจะออกไปดูแล้วถามเจ้าหน้าที่ให้นะขอรับ”
“ได้ๆๆ รีบไปเร็ว!”
สาวใช้จากจวนอ๋องหน้าซีด ทางด้านเจ้าหน้าที่แน่นอนว่าพวกนางไปถามมาแล้ว พบว่าไม่เห็นอันเซียงเสี้ยนจู่ พวกนางยังไม่ทันได้ตามหาคุณหนูจนพบก็เกิดไฟไหม้ขึ้
