นที่ภูเขา จากนั้นก็เกิดความจลาจลจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข่าวใด
ได้ยินฮูหยินสี่กล่าวเช่นนี้นางก็รีบคำนับแล้วเตรียมตัวกลับไป
พระเจ้าคุ้มครองจะต้องไม่เกิดอันใดขึ้นกับอันเซียงเสี้ยนจู่ มิฉะนั้นคนที่คอยปรนนิบัติพวกนางคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปสักคน!
หมิงเฉิงไม่รอช้ารีบเดินตามออกไปทันที “ท่านแม่โปรดรอสักครู่ เจ้ากับข้าไปหาหวังเฟยด้วยกัน!”
หมิงเซียงและอันเซียงเสี้ยนจู่หายไปด้วยกันมันคงจะดีกว่าหากจะยืมกำลังของจวนอ๋อง
…………
กำแพงเคลื่อนออกไปเผยให้เห็นประตูบานเล็ก
ทางลับ! มีทางลับ!
องครักษ์เดินเข้าไปผ่านไปไม่นานก็ออกมาเรียนว่า “คุณชายเป็นยุ้งฉางขอรับ!”
หยางชูไม่พูดอันใดสักคำแล้วเข้าไปที่ประตูเล็กๆ ด้วยตัวเอง
เมื่อเทียบกับห้องใต้ดินที่สร้างขึ้นลวกๆ ด้านนอกนั่นแล้วที่นี่มีขนาดกว้างขวางมาก อิฐที่ใช้ก่อกำแพงนั้นแน่นหนาไม่มีช่องว่างซึ่งกันน้ำได้เป็นอย่างดี
หยางชูก้าวไปสองก้าวจากนั้นหันกลับมาสั่ง “พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่ หากมีคนเข้ามาให้รีบแจ้งเตือนข้า”
“ขอรับ”
คนกลุ่มหนึ่งเข้าไปในห้องยิ่งมองก็ยิ่งตกใจ
ยุ้งฉางนี้ใหญ่เกินไป องครักษ์ใช้กริชเจาะกระสอบ แล้วข้าวขาวก็รั่วออกมา นอกจากนี้ยังมีถั่วเหลืองแป้งสาลี
พอหันกลับไปหยางชูก็หยุดเดิน “ธัญพืชเหล่านี้ต่อให้พระสงฆ์ในวัดเป่าหลิงทานหลายปีก็ทานไม่หมด”
หมิงเวยถอนหายใจ “ยุ้งฉางเก็บเสบียงของทหารหรือเปล่า”
หยางชูพยักหน้า “ปกติยุ้งฉางที่โจวฝู่ไม่มีข้าวมากมายถึงเพียง
