ครักษ์ที่วิ่งออกมาจากในนั้นก็อยู่ที่นี่ทั้งหมด”
“หาต่อไป!” นายท่านสามตะโกน “ต้องให้แน่ใจว่าเขาตายอยู่ในนั้น!”
ชายคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่นทำได้เพียงแช่เสื้อผ้าที่สั่งทำพิเศษให้เปียกจนชุ่มแล้วปิดปาก และจมูกด้วยผ้าเปียก จากนั้นพุ่งเข้าไปในหุบเขาอีกครั้ง
นายท่านสามจ้องไปทางวัดเป่าหลิง…จะล่าช้าไปกว่านี้ไม่ได้ อีกไม่ช้าต้องมีคนมาช่วยตามหาเป็นแน่
ดูเหมือนสวรรค์จะอยู่ข้างเขา ผ่านไปไม่นานชายผู้นั้นก็วิ่งออกมาแล้วตะโกนว่า “นายท่านสาม ท่าไม่ดีแล้วขอรับ! พวกเขาขุดไปยังอุโมงค์ใต้ดิน!”
นายท่านสามสะดุ้ง “อุโมงค์ใต้ดินงั้นหรือ”
“ขอรับ”
ผมของชายผู้นั้นไหม้เกรียม เขาไอสองครั้งจากการสำลักควันแล้วรีบตอบไปว่า “ข้าน้อยทราบแล้วว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่ใด พบว่ามีอุโมงค์ใต้ดินอยู่ด้านล่างขอรับ”
แล้วนายท่านสามก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ไม่ได้การ!”
“นายท่านสามขอรับ”
เขาสั่งการอย่างรวดเร็ว “เจ้าเข้าไปอีกครั้ง ปกปิดหลุมที่พวกเขาขุดออกไปให้ดี อย่าให้ผู้อื่นพบเห็นเข้า ส่วนคนอื่นตามข้ามาจัดการร่องรอยพวกนี้ให้หมด อย่าให้ผู้อื่นพบว่าพวกเรามาที่นี่”
“ขอรับ”
หลายคนแยกย้ายกันทำหน้าที่ บางคนเข้าไปในหลุม ส่วนที่เหลือก็แบกองครักษ์คนละคนแล้วรีบไปจากที่นี่
ไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็นว่าบนยอดเขานั้นหลังก้อนหินใหญ่มีเงาร่างเล็กกำลังหดตัวอยู่ หลังจากนั้นไม่นานเมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว หมิงเซียงก็เงยหน้าขึ้นและปล่อยมือที่ปิดปา
