อาชีวิตรอด หากขุดมันได้เร็วกว่านี้ก็มีความหวังที่จะรักษาชีวิตได้มากขึ้น!”
หมิงเวยเหยียดแขนออกให้เขาเห็นร่างกายอันบอบบางของตน “สตรีที่ยังไม่ออกเรือนอย่างข้ามือไร้แม้แรงผูกไก่[1] จะทำงานได้อย่างไรกันเจ้าคะ สิ่งที่ท่านกำลังเจาะอยู่คืออิฐ ข้าเพียงแค่รู้วิทยายุทธ์ ไม่มีแรงเพียงพอที่จะใช้กำลังภายในหรอกเจ้าค่ะ หรือว่าต้องใช้หัวตีดี”
“….” สีหน้าของหยางชูไร้อารมณ์ความรู้สึก ทำได้เพียงกำกริชแน่นแล้วออกแรงแทงลงไป
หมิงเวยมองไปที่ใบหน้าบึ้งตึงของเขาแล้วทอดถอนใจ “ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านที่เป็นเช่นนี้ช่างดูมีความเป็นบุรุษมากขึ้นเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าจะทำให้ตนเองเป็นบุรุษไร้เดียงสาทำไม ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นหมาป่าแต่แกล้งทำเป็นหมาตัวเล็ก…”
“ติง!” เสียงกริชที่แทงผ่านอิฐนั้นคมชัด
หยางชูหันมามองนาง แววตาที่เคยยิ้มเล่นหูเล่นตานั้นเวลานี้มีประกายแห่งความเยือกเย็น ดูกระหายเลือดมาก
แต่หมิงเวยก็ไม่ได้กลัวแต่อย่างใด นางตรวจดูใบหน้าของเขาอย่างถี่ถ้วน
“ใช่เลยแบบนี้ หมาป่าปลอมอย่างไรก็ยังเป็นหมาป่า…”
“ติง!” เสียงดังขึ้นอีกครั้ง แล้วจู่ๆ หมิงเวยก็รู้สึกว่ามือที่เคยว่างเปล่ามีอิฐก้อนหนึ่งร่วงตกลงมา
อากาศเย็นแต่มีกลิ่นอับลอยออกมา ช่วยคลายความอยากหายใจของพวกเขาทันที หยางชูไม่มีเวลามาเล่นลิ้นกับนาง เขายืดศอกออกกวาดอิฐออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นหลุมดำหลุมหนึ่ง
เขาตะโกนเรียกเหล่าองครักษ์ “ไม่มีที่ให้ซ่อนแล้ว ขุดที่นี่ เ
