นทางมาถึงสถานที่ที่ค่อนข้างกว้างขวาง พื้นดินเต็มไปด้วยไห และมีกลิ่นที่อธิบายไม่ได้ลอยแตะที่ปลายจมูกของพวกเขา
หนึ่งในองครักษ์เปิดไหขึ้นแล้วรายงาน “เป็นผักดองขอรับ”
หมิงเวยยิ้ม “ดูเหมือนจะเป็นอุโมงค์ที่วัดเป่าหลิงสร้างขึ้นจริงๆ ปกติใช้สำหรับเก็บอาหาร หากเกิดไฟไหม้ขึ้นก็สามารถซ่อนตัวได้” นางพยักหน้า “ดีเลย หากกลับไปแล้วสร้างพระพุทธรูปทองคำให้วัดเป่าหลิงกันเถอะ!”
หยางชูถอนหายใจด้วยความโล่งอก ห้องเก็บอาหารใต้ดิน ผลลัพธ์นี้ดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก หากนี่เป็นทางลับ ที่นี่คงเป็นฐานที่ตั้งของฉีตงจวิ้นอ๋อง เป็นการเชื่อมต่อที่ไม่ดีเลย
“ไปกันเถอะ!” หมิงเวยตบฝุ่นในมือ “ออกไปแล้วค่อยพูดกัน” แล้วคนกลุ่มหนึ่งก็เดินทางต่อไป
อุโมงค์ของวัดเป่าหลิงนี้ยาวมาก พวกเขาผ่านห้องใต้ดินมาหลายห้อง บางห้องใช้สำหรับเก็บผักดอง บางห้องเก็บธัญพืชแล้วยังมีห้องเก็บของ เห็นได้ว่าพระสงฆ์ในวัดเป่าหลิงมีชีวิตที่ดีมีอาหารเพียงพอให้พวกเขากินตลอดครึ่งปี…
ในขณะที่เดินหยางชูก็เคาะกำแพงไป…
“ว่างงั้นหรือ” หยางชูแปลกใจ เหล่าองครักษ์หยุดรอรับคำสั่งจากเขา หยางชูเลิกคิ้วแล้วมองสำรวจรอบๆ
หวงเฉิงซือเชี่ยวชาญเรื่องทำตัวลับๆ ล่อๆ มีลับลมคมใน แน่นอนว่าพวกเขาต้องมีความชำนาญในเรื่องกลไก
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่าไหที่อยู่ตรงมุมนั้นน่าสงสัยจึงสั่งองครักษ์
“เจ้าไปขยับดู”
“ขอรับ” พอองครักษ์เคลื่อนย้ายไห กำแพงก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้น!
……………………………
