เสื้อของเขา ด้วยแสงจางๆ ของไข่มุกราตรี เผยให้เห็นบรรยากาศโดยรอบของทั้งสองคน
ที่นี่เป็นทางหินที่สร้างขึ้นอย่างไม่รอบคอบเท่าใดนัก อิฐล้วนขรุขระ ทางเดินทอดยาวจนไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดตรงที่ใด
ผ่านไปสักพักองครักษ์หลายคนก็กระโดดลงมาจากด้านบน
“คุณชายขอรับ!” ทันทีที่พวกเขากระโดดลงมาก็คุกเข่าลง “ผู้ใต้บังคับบัญชาละเลยหน้าที่ของตนเองทำให้คุณชายตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย คุณชายโปรดลงโทษด้วยขอรับ!”
หยางชูโบกมือ “เวลานี้ไม่ต้องพูดถึงลงโทษไม่ลงโทษหรอก เจ้าลุกขึ้นเถอะ! แล้วคนอื่นๆ ล่ะ”
หัวหน้าองครักษ์ตอบ “พี่น้องที่เฝ้าอยู่ด้านนอกกำลังพยายามขุดดินเพื่อออกไปอยู่ขอรับ คุณชายไม่ต้องกังวลไป”
หยางชูมององครักษ์ที่ใบหน้าดำไปด้วยเขม่าแล้วถอนหายใจ “ข้าหวังว่าพวกเขาจะไม่เป็นอันใด ตอนนี้พวกเรามาหาทางออกกันก่อนเถอะ”
“ขอรับ”
องครักษ์ที่เข้ามาที่นี่มีทั้งหมดสี่นาย สองนายอยู่ด้านหน้า อีกสองนายอยู่ด้านหลัง ห้อมล้อมพวกเขาไว้แล้วเลือกเส้นทางเพื่อสำรวจ
หมิงเวยเดินไปพูดไปว่า “อุโมงค์นี้สร้างขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ ดูเหมือนจะไม่ใช่สุสานใต้ดิน แต่อาจเป็นสถานที่ที่วัดเป่าหลิงสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไฟ”
หยางชูตอบ “วัดเป่าหลิงเป็นวัดขนาดใหญ่ซึ่งมีอายุยาวนานกว่าร้อยปีและรุ่งเรืองมากจึงไม่น่าแปลกใจที่มีการสร้างอุโมงค์เช่นนี้ขึ้น”
“คุณชายขอรับ!”
องครักษ์ที่คอยเปิดทางอยู่ข้างหน้าตะโกนขึ้น “ดูนี่สิขอรับ”
ในขณะที่พูดคุยกันพวกเขาก็เดิ
