าเมืองอู๋พูดหรือไม่ พวกเจ้านำเจ้าหน้าที่กลุ่มนั้นไปด้วย แล้วยังมีกลุ่มสงฆ์ พวกเขามีประสบการณ์ในการดับไฟ ไปขอความช่วยเหลือด้วย ”
“ขอรับ!” ตี๋ฝานรับคำแล้วหันไปตะโกนสั่ง “พวกเจ้าจากนี้ไปรับฟังคำสั่ง!”
ท่านเจ้าเมืองอู๋รีบห้ามไว้ “ใต้เท้าเจี่ยง ข้าน้อยไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…”
เจี่ยงเหวินเฟิงเลิกคิ้ว “หรือว่าใต้เท้าอู๋ต้องการให้องครักษ์ของข้าฟังคนของท่านหรือ พวกเขาเป็นราชองครักษ์นะ!”
ท่านเจ้าเมืองอู๋ตกตะลึง แม้ว่าเขาจะรำคาญคนที่ออกความคิดนี้มาก แต่เขาต้องยืนอยู่ข้างฉีตงจวิ้นอ๋อง อย่างเช่นเมื่อครู่เขาต้องการจับตาดูคนของเจี่ยงเหวินเฟิงเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องเลวร้าย ไม่คิดว่าจะถูกเจี่ยงเหวินเฟิงอาศัยโอกาสนี้ขัดขวางเขา
ที่พูดมานั้นไม่ผิดเลย! พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นองครักษ์ระดับสูง พวกเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังเจี่ยงเหวินเฟิงเป็นองครักษ์ที่ซื่อสัตย์ พอพูดถึงเรื่องนี้เขาก็อยากตะโกนเรียกใต้เท้า ขอไม่ให้คนของท่านสั่งการราชองครักษ์ได้หรือไม่
เจี่ยงเหวินเฟิงพูดว่า “ไฟไหม้ภูเขาจำเป็นต้องช่วย วัดเป่าหลิงเองก็จะให้เกิดความวุ่นวายไม่ได้ เกาฮ่วน!”
“ขอรับใต้เท้า!” องครักษ์นายหนึ่งตอบรับเสียงดัง
“ควบคุมผู้คนไม่ให้พวกเขาวิ่งหนีหรือเหยียบกัน ให้พวกเขามารวมตัวกัน หากผู้ใดไม่ฟังคำสั่งให้ถือว่ามีความผิดโดยตรง!”
“ขอรับ!”
หลังจากออกคำสั่งเจี่ยงเหวินเฟิงก็ส่งสายตาให้อาหว่าน “แม่นางอาหว่าน ข้างกายข้ามีคนคอยคุ้มครองแล้
